Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Achterhaald!

COLUMN: Achterhaald!

05/10/2017 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Achterhaald!

Stuart Rahan  

PARAMARIBO - Ik ben ingehaald door de tijd. Terwijl de president nalaat de ernst van zijn ondermijnde gezondheid te bespreken laat hij de invulling daarvan over aan de natie. Speculaties laten zich raden, vooral bij zijn tegenstanders.

Vanaf zijn controle- en vakantieadres op Cuba liet hij ons weten: "Het gaat goed met mij." Herkent u dit ogenschijnlijk positieve zinnetje? Het blijkt vaak een nietszeggend antwoord op een meelevende vraag. Vraag je door, dan hoor je vertwijfeling en bij vertwijfeling moet je doorvragen. 

Helaas laten wij ons met die vertwijfeling afschepen om de persoon in kwestie zich niet nog ongemakkelijker te laten voelen. Wij zijn bang gemaakt voor wat er werkelijk aan de hand is of, als wij doorvragen, wordt de situatie alleen maar erger. Intussen crepeert men van binnen. 

Om een simpel voorbeeld te geven. Bij ons rust nog steeds het taboe openlijk over kanker te praten. Ik krijg steeds de indruk dat als je het woord kanker in de mond neemt, je zelf kanker krijgt aan je tong. Net zoals praten over de dood, wij de dood over ons afroepen. 

Iedereen wil leven maar gek genoeg wil niemand doodgaan of eraan herinnerd worden. Dat terwijl de dood nagenoeg onze enige zekerheid is in het leven en absoluut is: wie leeft gaat een keer dood. De president draagt zelf zijn steentje bij aan de instandhouding van taboes als ziekte en dood. 

Daartegenover staat wel dat door een sterk geloof in God of eigenlijk door God te vrezen, er een uiterlijke schijn van geruststelling ontstaat. Dan wordt wel de hulp van God ingeroepen om met zijn zwaard allen die slecht spreken over in dit geval de president, te straffen. "Mi e lib' den gi Gado."

Maar goed, de medische check-up van de president op Cuba verbaasde mij ook. In 1983 had hij in een woedeaanval op zijn vriend Fidel Castro alle op Cuba verblijvende Surinamers opgedragen terug te keren naar hun geboorteland. Ook studenten en zieken. Een student die weigerde is bijvoorbeeld de huidige minister Gillmore Hoefdraad. 

Een andere prominente Surinamer die er verbleef vanwege gezondheidsreden was Dobru, onze nationale dichter. De doodzieke Dobru ging terug omdat de 'Leider van de revolutie' hem dat vroeg. Dobru sprak daarmee zijn loyaliteit uit naar hem toe. Niet lang daarna was Dobru dood. Niet dat hij nog jaren daarna zou blijven leven maar uitstel van zijn dood was de dichter des vaderland wel gegund.

Zo'n goede medische staat van dienst heeft het communistische eiland opgebouwd. Zo goed zelfs dat de president er zijn leven voor in de waagschaal stelde door er een medische check-up te laten uitvoeren."Het is nu een kwestie van uitzieken, op temperatuur komen, om weer aan de slag te kunnen gaan." Zo enthousiast was de president na terugkeer in Suriname. 

Ik heb de president wel vaker van dichtbij meegemaakt en twijfelde er geen moment aan dat hij gauw weer de oude zou zijn. Hij gaat als laatste naar bed en staat als eerste op, zo'n sterke geest en lichaam had hij. Had hij! Maar de jaren gaan tellen en het lichaam is niet zo vitaal meer dus werd ik teleurgesteld in mijn verwachting. 

De president kon de jaarrede niet zelf uitspreken. Te ziek, te zwak, te misselijk. Mijn column van de vorige week, een dag vóór de jaarrede in de krant verschenen, bleek achterhaald. Niet hij maar zijn vervanger Ashwin Adhin sprak de jaarrede hakkelend en stotend uit. 

Weinig verschil qua persoon, maar ik voelde mij onaangenaam verrast. Mijn column was namelijk helemaal geënt op de volkspresident. En net zo achterhaald als mijn column was, net zo achterhaald bleek weer de wolkenfietserij. Deze keer door de vicepresident.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina