Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Niet gesnoerd!!

COLUMN: Niet gesnoerd!!

05/11/2017 12:00

In ‘Nahar miti Rahan’ houden journalist Stuart Rahan en kunstenaar Kurt Nahar om en om een wekelijkse tweespraak met elkaar met betrekking tot de moorden van 8 december 1982. Rahan was destijds twintig jaar en Nahar tien jaar. Vandaag schrijft Nahar.

In ‘Nahar miti Rahan’ houden journalist Stuart Rahan en kunstenaar Kurt Nahar om en om een wekelijkse tweespraak met elkaar met betrekking tot de moorden van 8 december 1982. Rahan was destijds twintig jaar en Nahar tien jaar. Vandaag schrijft Nahar.  

Ay brada Stuart, jij en onze volgers hoeven ons voorlopig geen zorgen te maken over mij. Er is weer licht in onze tunnel. Mijn mond is niet gesnoerd. Integendeel. Er waren even veranderde beleidsinzichten in de privésfeer en de lucht is weer helemaal helder. De donkere wolken boven mijn hoofd zijn helemaal verdwenen. Ik laat jullie - jou en ons lezerspubliek - niet in de steek.

En door de vele positieve reacties uit de samenleving ben ik genoodzaakt om mij op gepaste wijze aan mijn afspraak te houden en dus netjes af te ronden. Maandag is jouw kompaan 45 jaar oud geworden. Voor het eerst had ik mijn eerste slapeloze-nacht-ervaring. Auditeur-militair Roy Elgin verdient een staande ovatie. Wie had dat ooit gedacht? Eindelijk een man met ballen. Spierballen wel te verstaan. Ay brada Stuart, ik kreeg voor het eerst een slapeloze-nacht-ervaring van de strafeisen die zijn uitgesproken over de verdachten. In totaal is er al 130 jaar geëist in deze spraakmakende zaak.

Nu kunnen veel aanhangers van een bepaalde partij niet meer zeggen: "Zie je toch, het is straks weer 8 december." Velen kunnen nog minder zeggen: "Ay, was jij daar? Heb je ze zien moorden?" Het is de onafhankelijke rechtspraak die aan zet is. Maar weet je wat het frappante is van dit alles brada Stuart? Geen van onze zogenaamde helden was aanwezig in Bastion Veere. De grote groene houten deur van het Fort Zeelandia waaide die nacht als door boze geesten geforceerd, zomaar open. Daar reden plotseling wagens zonder bestuurders doorheen. Alleen de vijftien mede-inzittenden waren zichtbaar. Het leek wel een horrorfilm.

De slachtoffers hebben de lijst zelf samengesteld. Zij hebben hun adressen aan elkaar doorgespeeld, de wapens zelf geladen en als apotheose van de horrorfilm zelfmoord gepleegd. Volgens de hoofdverdachten, die twintig jaar tegen zich hoorden eisen, waren zij zelf - allemaal uit angst - onder bedden van motyo tenti Diamond, diamantjes aan het zoeken. Nu komen zij ineens als hoerenlopers uit de kast. Onze helden op militaire pantoffels gaan echt heel ver in hun verdediging. Het was de liefde voor hun troetelnamen (Bikkel, commando Arthy, Buru Etienne, H'tje) die maakte dat getuigen zich slechts visioenen konden herinneren van hun aanwezigheid tijdens de slachtpartij.

Ja Stuart, Kurt zegt: "San mofo e kruderi, a no dati ati e sori. Je kan veel praatjes hebben, maar wat zich werkelijk in het hart afspeelt, dat zal niemand ooit achterhalen." Hoe zullen de hoofdverdachten hiermee omgaan? Net zoals wij het belangrijk vinden de in koelen bloede vermoorde Surinamers hun verdiende plek en eer te geven, zo ook zijn zij bezig met hun dode kameraden. Het gaat mijn verstand te boven hoe het is om een constant gevecht te moeten leveren met de dood.

Zo zie je maar hoe iemand als Boerenveen de aan hem opgelegde instructies maar bleef volgen en nu zegt: "Ik heb opdracht gekregen van Roy Horb." Als Horb nog in leven was zou die op zijn beurt gezegd hebben: "Yu syi Roy Elgin, na Paul Bhagwandas du en." Ay brada Stuart, dus wees niet bezorgd hoor. Un de ete. Rechtvaardigheid heeft mij een wijze les geleerd: "Efu geme no ben de, ati ben sa priti. If it wasn't for hope, the heart would break."

naharahan0812@gmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina