Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Ziekenhuis

COLUMN: Ziekenhuis

20/01/2018 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga    

Nu alweer achttien jaar geleden lag ik voor het eerst van mijn leven in een ziekenhuisbed. Een miezerige muskiet had mij er bijna onder gekregen - dengue, het allergevaarlijkste type. Op apegapen lag ik daar te miezeren in het Academisch Ziekenhuis, terwijl mijn bloedplaatjes verdampten. Het was dengue-hoogseizoen, het ziekenhuis was vol.

Ik kwam op het laatste vrije bed in de derde klasse te liggen en er was geen beddengoed. Het was warm, er waren muskieten. Niet zo vreemd, bleek in de ochtend: er lag een plas regenwater vlak naast mijn raam. Ik lag met zes anderen in een kamer, terwijl aan de andere kant van het glas ik tegen nog een rij patiënten aankeek. Op de tweede dag begaf de hydrofoor het, de toiletten waren zo smerig dat ik maar terugstrompelde naar mijn kamer. Het eten was niet te vreten maar dat vond ik niet erg - ik kon toch niet eten.

Na drie dagen van die ellende, van slaapgebrek, watergebrek, kreunende medepatiënten, vieze badkamers en toiletten, had ik het gehad. Ik wilde weg. Ik wist niet hoe ik het zou betalen maar ik wilde tenminste naar een kamer waar er wel water was en waar ik met minder mensen zou zijn. Er was echter geen plaats in de andere klassen, hoorde ik steeds. En toen plots, nadat ik in huilen uitbarstte bij een oude schoolvriend die arts in opleiding was, werd er een bed gevonden, twee verdiepingen naar boven, in de tweede klasse. Het was een wereld van verschil.

Er waaide een lekker briesje, alle shutters waren heel, er was een badkamer en toilet alleen voor mij en de andere patiënt. Maar aangezien die bedlegerig was, was het in feite een privé-badkamer. Binnen een half uur kreeg ik een bordje pap en de lunch zag er duizendmaal beter uit dan beneden. De artsen kwamen vaker langs, de verpleegsters waren superlief (dat waren die van beneden waarschijnlijk ook, alleen: ik kan het me niet meer herinneren). Het was die dag dat ik me realiseerde dat de gezondheidszorg de plek is waar maatschappelijke ongelijkheid het meest schrijnend merkbaar is.

Als ik mijn oude schoolvriend niet was tegengekomen en als hij geen goed woordje voor me had gedaan, was ik nog een week blijven liggen in de morserij. Als ik niet toevallig enkele maanden daarvoor was begonnen te werken bij Projekta, zou er geen garantiebriefje zijn geweest dat mijn verhuizing naar betere oorden mogelijk had gemaakt. Het verschil in omgeving, in behandeling en in omstandigheden tussen een 2e- en een 3e-klassepatiënt: zie daar slechts één klasse verschil tussen 'the haves' en 'the have nots'. Het gaat natuurlijk verder: hoe meer geld en connecties je hebt, hoe beter je overlevingskansen. Hoe groter de kans dat je briefjes niet kwijtraken, dat je resultaten binnen de kortste keren bekend zijn, dat je normaal antwoord krijgt op vragen die jij je gezondheidswerker (arts, specialist, verpleegkundige) stelt, dat je een stoel krijgt aangeboden bij een slechtnieuwsgesprek.

Allemaal voorbeelden van wat mensen uit mijn omgeving hebben meegemaakt - en de lijst is langer. Er zijn zes baby's overleden aan een ziekenhuisbacterie. Zes. In één ziekenhuis. Binnen twee weken. Het is nauwelijks te bevatten - wie heeft er hier gefaald? Het hele systeem, tot en met de regering die met mensenlevens speelt. We horen al langer verhalen over het gebrek aan middelen en materialen in de ziekenhuizen. Als je geld genoeg hebt, heb je er geen last van - dan vlieg je naar betere oorden om je te laten behandelen. Weet je, als de president echt solidair is met het volk, laat hij zich in het vervolg in het Academisch Ziekenhuis behandelen. Put your health where your mouth is, zou ik zeggen - geen solidaire woorden, maar solidaire daden. gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina