Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Tide, tamara

COLUMN: Tide, tamara

01/03/2018 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Tide, tamara

Stuart Rahan  

Hij sprak met zijn rug naar zijn eigen revomonument. De leider van zijn eigen revo had de afgestofte aantekeningen (meer dan dat was er niet) weer eens opgelezen. Of eigenlijk gespeld want van een opzwepende speech was afgelopen weekend geen sprake. Van de ooit zo bevlogen en vaak met schuim op de bek sprekende revoleider was geen schim te herkennen. Een mati die ik meegevraagd had, wilde weten hoe het was.

Had hij maar mee moeten komen om getuige te zijn van een revoleider die niet speechte, maar popcorn bakte. Niks revolutionairs behalve de alles dodende vraag of de bevolking wel wist welke grote buitenlandse mannen en vrouwen ons land onlangs hebben bezocht. Als je de popiejopie wilt uithangen dan vraag je niet maar laat je de gemeenschap delen in jouw populistische plannen.

Volgens mij is de revo op sterven na dood zoals al meer dan de helft van de zestien revomilitairen dood of van de aardbodem verdwenen is. De stemming rond het middernachtelijke uur was somber. Te vergelijken met een dede-oso maar dan ook nog zonder sfeerverhogende sopi en sukreki. Kennelijk waren de slecht opgekomen gasten en het publiek het met elkaar eens dat de revo op haar laatste benen loopt. Nog zes paar als je cynisch wilt zijn. Of waren de zes vuurwerkknallen na afloop een eresaluut aan de zes overlevenden? Als je lang genoeg deze revo gevolgd hebt, is er maar een conclusie te trekken: revo basi, a keba.

De revo die Suriname naar ongekende hoogten zou brengen laat aanhangers zien en voelen hoe diep wij zijn gezonken. Kan je nagaan, de revoleider kende zijn ingezette vernieuwingen niet eens uit het hoofd. "De politieke orde, de educatieve orde enzovoort, enzovoort." Een bevlogen leider kent zijn eigen geschiedenis en aangezwengelde vernieuwingen. Om zijn geheugen even op te frissen: de politiek-bestuurlijke orde, de sociaal-maatschappelijke orde, de educatieve orde en de sociaal-economische orde waren de inzet. En als je het allemaal niet meer op een rijtje hebt, noem tenminste één verdienste. Niet drie of vier, gewoon eentje.

Zelfs daartoe was de revoleider niet in staat. Hij kon alleen afgeven op zijn eigen achterban. Iemand moet de prijs van de afgang betalen. Wat hij wel doet, is hard zijn best doen om over twee jaar geen president meer te zijn. Tijdens elke zeldzame openbare optreden jaagt hij steeds meer aanhangers weg. Inspiratie heeft plaatsgemaakt voor ontmoediging. Onverschilligheid nam het over van bezieling. De passie van Wi Na Wan en Tide, tamara w'e strei go moro fara is vervlogen, opgegaan in het universum, wachtend op een echte volksrevolutie.

Over volksrevolutie gesproken. Het bewijs is geleverd dat politici, zittend in naam van oude afgedankte politieke partijen, hebben afgedaan. Er is een steeds groter wordende groep van mensen die niet gaat stemmen. Collega Giwani Zeggen zou zelfs blanco stemmen als er vandaag verkiezingen werden gehouden. Antipathie viert hoogtij als je ook nog hoort dat jonge nieuwe partijen niet het alternatief zijn. Wie dan wel? Meer dan de helft van de kiezers weet het niet of gaat niet stemmen. Dat betekent in democratische termen dat een dictatoriale minderheid het weer voor het zeggen zal hebben.

Nu al weten we waar de kleine meerderheid toe in staat is. En als wij beweren dat dit land het paradijs op aarde is, dan mag het niet alleen toegankelijk zijn voor de nieuwe elite. Toch? De echte volksrevolutie is pas mogelijk als de nieuwe partijen met jonge bewogen mannen en vrouwen net als in 1980 het voordeel van de twijfel krijgen. Zij hoeven geen bloed te laten vloeien om hun macht te tonen. Daar hebben zij frisse ideeën voor in de plaats.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina