Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Veel voor niks

COLUMN: Veel voor niks

20/08/2018 14:00 - Von Zeggen

Giwani Zeggen

Giwani Zeggen  

Ik begrijp dat mijn column van vorige week kwaad bloed heeft gezet bij ambtenaren. Omdat ik schreef dat bij de leerkrachten en de politie, een enkeling daargelaten, iedereen elke dag werkt. Iets dat we van de mensen op de overheidskantoren niet kunnen zeggen. Toen ik begon met het schrijven van columns werd ik altijd gewaarschuwd voor de NDP en Bouterse. Ruim zeven jaar later weet ik wel beter. Je moet voorzichtiger zijn met wat je over 'lantiman' schrijft.

Het beste is de cijfers erbij te halen. Er schijnen 35.000 ambtenaren te worden betaald voor werk op overheidskantoren. Welk deel daarvan verschijnt daadwerkelijk elke dag trouw op de werkplek? En van die groep, hoeveel hebben er dagelijks een echte taak? Daarmee bedoel ik, iets te doen? Misschien iets voor een student 'Public Administration' van de Anton de Kom Universiteit om te onderzoeken. Ik weet het, we houden in Suriname kennelijk niet van (indien nodig met cijfers) onderbouwde stellingnames.

Voor een gesprek aan de borreltafel of voor het schrijven van een column, hoef je niet zoveel onderzoek te doen. Dan weet je dat er stront aan de knikker is, als een 'stafmedewerker' op een ministerie tegen je zegt dat er geen 'moer' te doen is. Wanneer je weet dat er voor de laatste verkiezingen een paar duizend ambtenaren in dienst zijn genomen, op een ministerie dat al onderpresteert, is het meer dan duidelijk dat het goed fout zit. Echter, als we verwachten dat er beleid wordt gemaakt om het geconstateerde probleem op te lossen, zullen we het eerst moeten onderzoeken.

Waar ik geen enkel onderzoek voor nodig heb, is de conclusie dat politici, terwijl je anders zou verwachten, geen idee hebben wat er leeft onder de mensen. Surinamers die hen daar hebben geplaatst. Rechtstreeks via verkiezingen. Of indirect via de mensen op wie het volk heeft gestemd. Hoe hoger de functie en hoe langer ze in de politiek zitten, hoe groter de kloof met de burger. En als je dan in de gelukkige omstandigheid bent om ze persoonlijk te ontmoeten, merk je van dichtbij dat ze niet alleen fysiek ver van de burger afstaan, maar ook opeens niet meer schijnen te begrijpen wat je uitlegt.

Want terwijl we ons zorgen maken over de eventuele inflatoire werking van de verhoging die de CLO heeft gekregen, zullen politici er niks van voelen. Ja, misschien kunnen ze minder snel een tweede huis bouwen of voor de derde keer in een jaar op vakantie gaan. Maar in the end betalen zij niet de rekening die wij betalen. En toch schijnen ze niet te snappen hoe kwalijk het is dat zij, DNA-leden, ministers, de vicepresident en president, ook profiteren van de verhoging voor landsdienaren. Ze schijnen maar niet te begrijpen hoe kwalijk die koppeling is en nog veel erger, politici met twee banen, terwijl ze maar voor de helft van één baan arbeid leveren.

Een paar jaar geleden sprak ik met een regeringsadviseur. Die vroeg mij waarom ik zo het belangrijk vond dat de leden van de regering een deel van hun salaris zouden inleveren. "Op het totaal aan kosten van de overheid is het een te verwaarlozen percentage", zei hij. Klopt natuurlijk. Maar het geeft de rest van de samenleving wel een duidelijk signaal: wij weten dat u het moeilijk heeft en vragen aan u om steeds meer in te leveren, dan geven wij het goede voorbeeld. Enkele maanden na ons gesprek hoorde ik de president in De Nationale Assemblee aankondigen dat hij en ministers, als men het zo graag wil, iets extra's gaan inleveren. Bij mijn weten is er niks ingeleverd; op de koop toe krijgen ze er meer bij nu.

En enkele dagen geleden sprak ik op een feestje met twee heren van een politieke partij in De Nationale Assemblee. Welke partij? Dat doet er niet toe. Het gaat mij om het denken van politici in het algemeen. Ik vroeg waarom hun partij niet begint met het goede voorbeeld te geven. Dat de assembleeleden van die partij beginnen de tweede functie die ze hebben als landsdienaar op te geven. Het zwakke excuus namens hen was: "De wet zit zo in elkaar, ze kunnen er niks aan doen". Alsof de wet ze verbiedt om ontslag te nemen. Ach ja, misschien daarom het fenomeen van spookambtenaren en lantiman die naar het werk gaan om te zitten. Het voorbeeld wordt immers gegeven door politici. Die krijgen ook veel voor niks.

giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina