Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Kamikaze-politiek

COLUMN: Kamikaze-politiek

29/08/2018 14:00 - Serieus!?

COLUMN: Kamikaze-politiek

Ivan Cairo  

Amzad Abdoel heeft hulp nodig. Professionele hulp. Gisteren kreeg ik namelijk de indruk dat het NDP-assembleelid zelfmoordneigingen heeft. Politieke zelfmoord wel te verstaan. Anders kan ik bepaalde opmerkingen die hij maakte gisteren bij de behandeling van de wet Rij- en voertuigenbelasting niet vertalen. Wat de man zei, doet me geloven dat hij in 2020 niet meer gekozen wil worden bij de verkiezingen en daar nu alvast de basis voor legt. Mensen gaan de politiek in omdat ze ontwikkeling voor hun land en medeburgers willen realiseren. Althans, dat zeggen ze.

Onder ontwikkeling versta ik dus ook koopkrachtversterking voor burgers, vergroting van hun besteedbaar inkomen, zodat ze zich meer welvaart en als het even kan wat weelde kunnen veroorloven. Maar wat Amzad zei, zou geen enkele politicus die wil blijven zitten, uitkramen. Die zou juist het tegenovergestelde, namelijk koopkrachtversterking, willen hebben voor zijn kiezers, zijn landgenoten. Amzad niet. Hij zei doodleuk dat de regering de ambtenaren een loonsverhoging geeft om met de introductie van rij- en voertuigenbelastingen "de koopkrachtversterking af te romen". En hij ondersteunt dat. Onvoorstelbaar.

Ik hoop dat Amzad in de war was en bepaalde begrippen door elkaar heeft gehaald. Want ik kan mij niet indenken dat een politicus die bij zijn volle verstand is, pleit voor beleidsmaatregelen om de bevolking te verarmen. Als dat zo is, geeft hij de oppositie groot gelijk dat de regering-Bouterse/Adhin een volkverarmend beleid voert en profileert hij zich nu al als propagandist van de oppositie bij de komende verkiezingen. Kamikazepolitiek ten top. Wie zich de afgelopen weken ook met kamikazepolitiek heeft beziggehouden, is waarnemend-president Ashwin Adhin.

Toen hij zo bezig was met het verdedigen van de wijze waarop de regering zich in de Suralco/Alcoa-kwestie heeft opgesteld had ik evenals bepaalde assembleeleden de indruk dat daar de hoofddirecteur van de multinational sprak. Alles wat de man heeft gepresenteerd en verdedigd, was op basis van de negatieve financieel-economische overwegingen die Suralco/Alcoa aan de regering heeft voorgehouden. Hoewel hij verklaart dat Suriname ook hardball  heeft gespeeld bij de onderhandelingen, heb ik dat geen enkel moment kunnen opmaken uit wat hij heeft gepresenteerd.

Wie hardball speelt toont ballen. Dat heeft de regering niet gedaan. Want voor de gang naar arbitrage is niet gekozen uit angst voor Alcoa met zijn dikbetaalde advocaten. Alsof internationale juridische expertise niet ingehuurd kan worden. Adhin heeft zelf aangegeven dat er een fiftyfifty kans was op een voor Suriname voordelige uitspraak. Helaas koos de regering voor angsthazerij. De regering staat mijns inziens moederziel alleen in haar opvatting dat met de voortijdige beëindiging van de Brokopondo-overeenkomst Suralco/Alcoa geen wanprestatie heeft geleverd; het bedrijf had voor een internationaal gerechtshof gesleept had moeten worden. Door zich in de Alcoa-case te presenteren als de figuurlijke advocaat van de duivel, solliciteert Adhin wat mij betreft evenals Abdoel voor een plek ver buiten de nationale politiek.

Een regering die zich, zoals tot nu toe naar voren is gekomen vrijwel uitsluitend heeft laten leiden door optel- en aftreksommetjes van een buitenlands bedrijf en daarbij het nationaal belang onvoldoende heeft verdedigd, verdient geen herkansing. We hadden een voorbeeld aan Guyana kunnen nemen. Met de gang naar Itlos, het internationale zeerechttribunaal, enkele jaren geleden om de zeegrens met Suriname definitief te doen vaststellen, maakte Guyana een sprong in het duister. Het resultaat is bekend. Suriname en Guyana hebben nu duidelijkheid over de zeegrens, hoewel de uitspraak niet is wat Paramaribo had gewild.

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina