Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Conclusie

COLUMN: Conclusie

01/09/2018 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

Ik wil beginnen waar ik vorige week eindigde: met het overlijden van het twaalfjarige meisje met meervoudige beperkingen. Ze was al enkele dagen dood voordat haar lichaam werd aangetroffen. Al die tijd waren er wel familieleden aanwezig in huis. De huisgenoten hebben allemaal een verstandelijke beperking, maar rapporten die dat bevestigen zijn niet gepresenteerd. De politiewoordvoerder heeft enkele dagen geleden aangegeven dat na onderzoek de conclusie is getrokken dat er geen misdrijf in het spel is.

In een beschaafd land zou hiermee niet de kous af zijn, maar zou het garen waarmee de kous gemaakt werd, nu pas gesponnen worden. Psycholoog Maja Heijmans-Goedschalk legde in een reactie in de Ware Tijd, de vinger op de zere plek toen ze stelde dat wij als samenleving hebben gefaald, te beginnen met de instanties die toezicht zouden moeten hebben op de zorg van het kind (dit is mijn parafrasering). Het kan er bij mij maar moeilijk in dat deze zaak als afgerond beschouwd zou kunnen worden.

Als ik de berichtgeving lees van de politie, dan was er dus een huishouden met allemaal mensen met een verstandelijke beperking. Dat is op zich nog geen reden om ze het zelfstandig wonen te ontzeggen. Zolang mensen, ook die met een verstandelijke beperking, voor zichzelf kunnen zorgen, is er niets aan de hand. In het beste geval, in een optimaal zorgsysteem, is er dan ook een maatschappelijk werker die zo af en toe even gaat kijken of alles goed gaat. Maar het wordt andere koek als zij ook de zorg van anderen op zich nemen, of op zich geschoven krijgen.

Ik vraag me dus af: is deze familie bekend bij de zorginstanties? Zo ja, was er enige vorm van toezicht? En zo nee: was er niemand in de familie die ooit heeft gezegd: hier hebben we hulp bij nodig? Aan de andere kant kan ik me indenken dat ze voelden dat ze geen andere keus hadden, en dat ze jarenlang aan allerlei bellen hebben getrokken, zonder dat er wezenlijke hulp werd geboden. Want tehuizen zitten vol, maatschappelijke werkers zijn overbelast, ministeries hebben geen middelen voor interventies.

In geval u nu denkt dat ik al die instanties die voor de zorg aansprakelijk zijn van moedwillige wanprestatie beschuldig: nee, dat doe ik niet. Ik heb te vaak met al dit soort diensten en de dienstverleners om de tafel gezeten, om te weten dat het gros het hart op de juiste plaats heeft. Maar zij opereren in chaos. Diensten zijn niet op elkaar afgestemd, beleid wordt continu gewijzigd, de werkers hebben vaak weinig inspraak daarin, politieke benoemingen en gebrek aan middelen ondermijnen hun motivatie.

Enige tijd geleden deden we een workshopoefening gebaseerd op een echte zorgcase, met vertegenwoordigers van alle dienstverleners die te maken hebben met kinderen en jongeren. Het was een ingewikkeld geval waarbij onder andere juridische en mensenrechten, zorg en gezondheidsoverwegingen speelden. Het was bovendien een tijdgevoelige zaak, je zou zelfs kunnen spreken van een geval van leven op dood. (Vanwege de anonimiteit kan ik het geval niet beschrijven.)

We probeerden te ontrafelen wie er een uiteindelijke beslissing zou moeten nemen, wie een stap zou moeten maken, gegeven de taakverdelingen van de diverse diensten, de wetgeving en de internationale mensenrechtenverdragen. En de schokkende conclusie was: niemand om de tafel kon iets substantieels doen, kon het verlossende besluit nemen. Niemand had de uiteindelijke verantwoordelijkheid, en daardoor was iedereen verantwoordelijk. De verslagenheid om de tafel was voelbaar. Maar hoe ga je verder?

Er zijn talloze studies geweest naar talloze maatschappelijke zorgproblemen. Van geweld tegen vrouwen en kinderen, het zorgsysteem in het onderwijs, tot dit soort gevallen. Elk van die studies geeft aan dat er een multidisciplinaire aanpak nodig is, en dat dat het grootste probleem is in Suriname. Het gebrek aan een goed doortimmerd netwerk van instanties, en waterdicht verwijzingssysteem, waarin iedereen weet wat ze moeten doen, iedereen continu met elkaar in contact is, en niemand meer door de mazen kan vallen. En ja, we moeten het geval van dit meisje onderzoeken, maar de conclusie kan ik voorspellen.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina