Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Forceer niet(s)

COLUMN: Forceer niet(s)

12/12/2018 14:00 - Serieus!?

COLUMN: Forceer niet(s)

Ivan Cairo  

Afgelopen woensdag keek ik op tv naar de door Amerikaanse zenders live uitgezonden staatsuitvaart van president George H.W. Bush. Uit de commentaren van familieleden, vrienden, kennissen, politieke bondgenoten én politieke tegenstanders werd één ding duidelijk: de overleden president was een rasechte politicus en dienstbare leider, maar bovenal een mensenvriend. Hij stelde het welzijn van zijn medeburgers en andere mensen in de wereld boven eigen politiek of financieel gewin, maar vooral boven eigen glorie.

Dat komt ook tot uiting in zijn persoonlijke notities en op geluidsdragers ingesproken dagboek. Nadat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog als gevechtspiloot met zijn vliegtuig uit de lucht werd geschoten en als enige van de driekoppige bemanning het incident overleefde, maakte Bush zijn leven tot een missie om dienstbaar te zijn aan anderen. Dit uit dankbaarheid dat hij door de Voorzienigheid was gespaard. Voor veel mensen met wie hij in contact kwam had hij wijze levenslessen. In 1992 leed Bush een smadelijke verkiezingsnederlaag tegen Bill Clinton, maar de twee politieke tegenstanders werden daarna dikke vrienden.

Dit is wat Bush tijdens een toespraak in 2009 bij een evenement ter ere van Clinton zei: "President Bill Clinton beat me like a drum back in 1992 and then we became friends…Just because you run against someone doesn't mean you have to be enemies…Politics doesn't have to be mean and ugly". In januari 1993 liet hij de met de hand geschreven traditionele brief die een aftredende president voor zijn opvolger in het Witte Huis achterlaat ook achter voor Clinton. Deze brief is een les in waardigheid.

"Beste Bill,

Toen ik zojuist dit kantoor binnenliep, kreeg ik hetzelfde gevoel van verwondering en respect dat ik vier jaar geleden voelde. Ik weet dat je dat ook zult voelen. Ik wens je veel geluk hier. Ik heb nooit de eenzaamheid gevoeld die sommige presidenten hebben beschreven. Er zullen heel moeilijke tijden zijn, die nog moeilijker zullen worden gemaakt door kritiek waarvan je denkt dat die niet eerlijk is. Ik ben niet erg goed in het geven van advies; maar laten de critici je niet ontmoedigen of van slag brengen. Je zult onze president zijn wanneer je dit briefje leest. Ik wens je het beste. Ik wens je familie het beste. Jouw succes is nu het succes van ons land. Ik duim hard voor je. Succes.

George"

Helaas staat dit in schril contrast met wat wij meemaken in de Surinaamse politiek of bij politieke tegenstanders in het land. Bij de uitvaart van Bush zaten, behalve zijn zoon die ook president was, drie andere ex-presidenten en de huidige Amerikaanse president respectievelijk Barack Obama, Bill Clinton, Jimmy Carter, George Bush Jr. en Donald Trump - politieke tegenstanders van elkaar - op de eerste rij in de kerk.

Suriname telt drie levende ex-presidenten: Ramsewak Shankar, Ronald Venetiaan en Jules Wijdenbosch. President Desi Bouterse is nu aan het roer. Ik vraag mij af welke (voormalige) staatshoofden aanwezig zullen zijn bij de uitvaart wanneer een van hen ons komt te ontvallen. Ik ben geen zwartkijker, maar gezien de wijze van politiekvoering en de houding van politici naar elkaar toe heb ik er een zwaar hoofd in dat we hetzelfde beeld zullen zien als wat de Amerikaanse leiders hebben laten zien. 

De animositeit tussen Surinaamse politieke leiders sijpelt door naar andere geledingen van de samenleving en dat komt nu al 36 jaar haarscherp tot uiting op 8 december. De herdenking van de vijftien slachtoffers van 8 december 1982 heeft vaak een politieke ondertoon. Als tegenhanger forceren tegenstanders van het strafproces in deze zaak al enkele jaren verzoening tussen de twee kampen.

Hun loop op het 'Pad van Verzoening' kreeg ook dit jaar weinig belangstelling. Zelfs ministers en coalitie-parlementariërs die waren uitgenodigd, haalden hun neus op voor het evenement en schitterden door afwezigheid. Kennelijk beseffen ook zij dat een geforceerde verzoening niet is wat Suriname nodig heeft.

Waarom deze loop niet op 10 december, de Internationale Dag van de Mensenrechten, wordt gehouden, weet Joost. Ik ben er heilig van overtuigd dat er op een dag verzoening zal komen: spontaan, zonder politieke ondertoon of onderstroom. Die echte verzoening zal echter niet komen door de huidige generatie. Helaas. Dus, forceer niet(s).

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina