Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Wat een agressie!

COLUMN: Wat een agressie!

14/03/2019 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Wat een agressie!

Stuart Rahan  

Vorige week hebt u mijn bijdrage moeten missen. De krant had besloten het tweede deel van mijn verhaal over landmetersterreur niet te publiceren. Zij wilden een yu-o-hari-yu-o-trusu-polemiek voorkomen. Maakte niet uit of u het hele verhaal wilde weten voor het vormen van uw eigen mening, oordeel of gewoon ter kennisgeving wilde lezen. Er lagen ook andere redactionele redenen hieraan ten grondslag maar over dat stukje beleid ga ik niet. Ik ben slechts een columnist die de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel draagt en dus ook het betrokken landmetersbedrijf alle vrijheid gunt zich te verweren tegen mijn er-/aan-/varing met hen.

Maar goed, waar het mij om ging was de mate van agressie die mij overkwam. Van een dienstverlenend bedrijf verwacht je andersoortig gedrag. De agressie schijnt niet alleen dit bedrijf te beheersen. Het viel mij op dat bijna overal agressie het uitgangspunt is in hoe een ontmoeting zich verder ontwikkelt. Papa Touwtjie heeft ook zo'n mooi verweer hiertegen; na a fasi fa y'e taki nanga mi, na a fasi dati mi e piki yu. Op zich geen foute gedachte, maar realiseer je wel dat een agressieve reactie met agressie beantwoorden, een goed gesprek in de weg staat. Dan heb ik het niet eens over het overbruggen van meningsverschillen omwille van een goed einde. Gun elkaar het woord, wees bereid te luisteren naar elkaar en verzuip niet in jouw eigen troebele gedachten over wat je als het enige gelijk denkt te ervaren.

Sinds enige tijd is het casino dichterbij de gokker gebracht. Met verbazing kijk ik naar een groep mannen (ook vrouwen) die rondom een computerscherm in een willekeurige Chinese supermarkt met elkaar staan te bakkeleien op welke nummers je wel en welke nummers je niet moet inzetten. Als ik vraag hoe dat spel gespeeld wordt, is 'Suribet' het enige wat ik hoor. Ja, Suribet is een goksyndicaat maar dat het spel ook nog eens dezelfde naam draagt, daar is geen behoefte voor aanvullende reclame. Zo'n spel maakt emoties behoorlijk los want niemand gokt om te verliezen. Iedereen wil winnen, maar vergeet dat de enige winnaar het goksyndicaat is. Volgens mij is er elk anderhalf of twee uur een trekking van een getal van 0 tot en met 32. Drieëndertig kansen om dertig maal je inzet te winnen.

Klinkt eenvoudig en dus heel aanlokkelijk om jouw schaarse SRD's in te zetten. En wat gebeurt er als je verliest? Je verlies manmoedig dragen, zou ik zeggen maar het tegendeel blijkt. Iemand moet de schuld krijgen en wie is het makkelijkste slachtoffer: de Chinese winkelier. Die zou volgens de verliezers bepaalde getallen blokkeren om winnaars de loef af te steken. Als dat inderdaad zo is, dan speelt de Chinese winkelier met voorkennis. In de wereld van het gokken is dat een doodzonde. Je wordt uit het spel verwijderd en begeleid naar de uitgang met de boodschap je gezicht nooit meer te vertonen in bewuste gokhal. Maar onze Chinezen zijn wel wat agressie gewend en wuiven de scheldpartijen weg: yu na soso lawlaw sani yu taki. Mijn advies is, als jij je zuurverdiende SRD's niet wil verliezen, gok simpelweg niet.

Neem ook het verkeer als voorbeeld. Iedereen heeft haast maar niemand is op tijd. Rara, hoe krijgen we dat voor elkaar? Probeer je als begripvolle verkeersdeelnemer een file te voorkomen door jouw voorrang af te staan, krijg je toeterende en scheldende bestuurders achter je. Je doet het ook nooit goed. Je wordt eraan herinnerd wie vooral je moeder is en waar je vandaan komt. Of ik weet hoe dat komt? Ik heb wel een idee. We zijn egoïsten geworden in een maatschappij die steeds verder uit elkaar valt. Onze ego's verdragen geen tegenspraak zonder te weten wat die tegenspraak inhoudt.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina