Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Lekker landje hè

COLUMN: Lekker landje hè

15/03/2019 14:00 - PS

Philomena Bijlhout

Philomena Bijlhout  

De oude man boog zich diep voorover om het maar eens goed te bekijken. Voor de kassière was het routine en eigenlijk wilde ze doorpakken naar de volgende klant, want er stond een rij wachtenden in de broodwinkel. De bejaarde zag het duidelijk niet zo goed, ook al werd hem snel en vakkundig gewezen waar hij op moest letten. “Ai boi. Het is me wat hor”, zuchtte hij en stopte moedeloos het valse tientje terug in zijn zak. “Het is nou eenmaal zo. Niemand maakt zich meer druk.” Toen was het mijn beurt.

Het viel mij al eerder op dat er iets niet klopte aan de biljetten van vijf Surinaamse dollar. De rode band zat soms los op het briefje. Je kon het zo omhoog trekken. En zoals de oude man het tientje bij de volgende betaling gewoon zal gebruiken, heb ik hetzelfde gedaan met de twijfelachtige briefjes van vijf. Ik vroeg de kassière om ook mij te laten zien hoe ik valse biljetten snel kan herkennen. Mijn mond viel open van verbazing.

Op het echte bankbiljet is er aan de zijde waar het gebouw van Financiën is afgebeeld, rechtsboven naast het schuine dak, een code van letters en cijfers. Allemaal met dezelfde grootte. Op de nepbiljetten lopen de cijfers van klein naar groot en zien de letters er ook verschillend uit. Echte biljetten hebben ook aan één kant een rode band die uit vier delen bestaat. Nepbiljetten hebben helemaal geen rode band. "Elke dag kom ik wel één vals biljet tegen. Soms een paar keer per dag. Het gaat ook om biljetten van vijftig en honderd", zei de kassière nuchter. De schrik zat er bij mij nu goed in want ik was op weg naar de EBS om een cumulatieve rekening te betalen. En als bleek dat enkele biljetten in mijn portemonnee vals waren was de rekening nog hoger.

Mijn bezoek aan het energiebedrijf had nu echt niets te maken met mijn melding medio januari dat tien lantaarnpalen bij mij in de straat niet brandden. En nog steeds niet. Ik wilde het nu ook niet hebben over het feit dat de EBS bepaalde betalingen in US dollars factureert. Waarom eigenlijk? Nee, ik was daar vanwege een fikse aanslag ondanks ik keurig maandelijks betaal. Een Surinaams-Nederlandse man in dezelfde wachtruimte, zei dat hij vanaf 2016 terug moest betalen.

Wat blijkt. Je moet zelf ook de meterstand doorgeven anders wordt een gemiddeld verbruik berekend met een hoge afrekening. Ach, die klanten snappen er ook niets van. Jij bent de berg en moet naar Mozes (de EBS) anders yu e dede ini a film. En omdat ik de meterstand van die dag had meegenomen werd de juiste berekening gemaakt. Het bijgestelde bedrag gaf mij weer leven. Het advies is dus: bij een bezoekje aan de EBS altijd de meterstand meenemen.

Maar het gesprek met de Surinaams-Nederlandse man fascineerde mij. Hij wil zo graag in Suriname wonen en werken maar het lukt niet. Hij voelt zich niet welkom, kan geen werk vinden en ja de mentaliteit van de Surinamers is toch wel een beetje anders. Of ik dat ook zo ervaar? "Absoluut niet", was mijn antwoord. Een beetje suiker in je koffie is altijd een liefdevolle eetlepel. Een beetje mee-eten is een tawa liefde eten. Ik kom zo terug is uren later en je moet nooit praten met een hete adyuma in je mond. Ieder volk is gehecht aan zijn eigen gewoonten terwijl een ander ze misschien raar vindt.

Een Nederlands-Surinaamse man die hier al 55 jaar woont, er uiteraard nog uitziet als een bakra, een Surinaamse vrouw heeft en van fietsen houdt, zei het zo: "Ik word nog weleens nageroepen tijdens het fietsen: 'Hee bakra. Lekker landje hè?' Dan roep ik terug: "A switi no K..!" Fijn weekend.

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina