Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: Eettent

13/04/2019 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

Ik kende een meneer die heel heilig en halal was - hij at bijvoorbeeld niet in Chinese restaurants want daar wordt er varkensvlees klaargemaakt, en je weet maar nooit of de vegetarische tjapsoi in varkensvet wordt gemaakt of in een pan gewokt waar ook varkensvlees in wordt klaargemaakt. Hij at ook liever niet bij mensen die niet halal kookten, want je wist nooit wat er in de pan had gezeten. Maar elke zaterdag ging hij steevast heel vroeg naar de centrale markt achterop om een broodje lever te eten.

Hoe weet je dat die lever halal is, vroegen we eens. Nou, gewoon, hij had het gevraagd en de mevrouw had gezegd dat het zo was. Heilig wanneer het je uitkomt, u kent dat soort mensen wel. Ik heb ook ooit een pandit meegemaakt die weigerde te eten uit het bord waarin zijn voedsel aan hem werd aangeboden. Hij rook dat het bord in contact was gekomen met vlees en het was dus bezoedeld. Die pandit bleek naderhand geen moeite te hebben met het in contact komen met het vlees van vrouwen die niet zijn echtgenote waren. Ook weer: heilig wanneer het je uitkomt. (En nee, ik zeg niet dat alle pandits dit doen.)

Maar het gaat nu even niet over al die schijnheiligheid, of toch wel - een ander soort schijnheiligheid die we de afgelopen weken zo in overvloed zagen. Al die mensen die nooit eten kochten bij al die eettenten die gesloten werden vanwege onhygiënische toestanden. Hoe al die bedrijven dan niet alleen het hoofd boven water konden houden, maar in sommige gevallen zelfs konden uitbreiden of het uiterlijk van hun zaak verfraaien, het is een raadsel als er zo weinig klanten waren. Maar er waren ook genoeg mensen die eerlijk bekenden dat ze vaste klant waren - en diep treurden omdat hun favo eettent werd gesloten.

Er waren echt diehardfans tussen de treurenden, mensen die teerden op het eten van die tenten. Die lyrisch waren over het eten. Wat me deed afvragen: is er misschien een correlatie tussen de mate van smerigheid en de smaak? Dat 'hoe smeriger de keuken, hoe lekkerder het eten'. Het is een studie waard. Toen kwam er gekissebis tussen de dc en BOG - wie is bevoegd een eetgelegenheid te sluiten als er sprake is van onhygiënische toestanden? Het is zeker een interessant vraagstuk, maar voor mij niet de meest in het oog springende kwestie in deze onfrisse kwestie.

Ik kijk namelijk naar de gepubliceerde foto's van de keukens en zie zulke verschrikkingen - die zijn echt niet in één dag zo gegroeid. Daar moet weken- of maandenlang geen schrobbeurt, geen schuurspons, geen fles chloor aan te pas zijn gekomen om dit niveau van smerigheid te bereiken. Dan is de vraag: hoe vaak worden keukens geïnspecteerd? Als het BOG en de milieu- en gezondheidsdiensten van de commissariaten nu de handen in elkaar slaan en een leuk schema maken om het inspectiewerk te verdelen, dan zijn we een paar stappen verder.

Gewoon nog even goed afspreken wie wat mag doen (als je mag inspecteren wil dat nog niet zeggen dat je mag sluiten) en hup - de frequentie van inspectiebezoek kan worden verdubbeld. En als er behoefte is aan meer inspecteurs die ook nog low-tech zijn: de pandit met de gouden neus loopt nog ergens rond. En al die mannen die kunnen ruiken wanneer een menstruerende vrouw het eten heeft klaargemaakt, kunnen ook een snelle herscholing krijgen om werkelijke gevaren voor de gezondheid en hygiëne te kunnen identificeren en daarna hun waanzinnig talent in dienst stellen van de gemeenschap. gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina