Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • Cyarah Kensmil klaar voor nieuw basketbalavontuur

Zelfverzekerde Cyarah Kensmil klaar voor nieuw basketbalavontuur

26/08/2019 18:00 - Terence Oosterwolde

Zelfverzekerde Cyarah Kensmil klaar voor nieuw basketbalavontuur

The Greenhouse is de komende twee jaar het basketbalhuis van Cyarah Kensmil. Foto: SCCC  

ACHTERGROND - Ze verliet Suriname als Most Valuable Player, topscorer van de U19-meisjesklasse en vrouwencompetitie en 'Basketbalster van het Jaar'. Het vertrouwde geel-blauw van Yellow Birds heeft ze ingeruild voor het zwart-groen van Seward County Community College (SCCC) en 'The Green House' is intussen al anderhalve week haar nieuwe thuis. Cyarah Kensmil (18) zegt er helemaal klaar voor te zijn.

Vraag het aan elke Surinaamse basketballer en allemaal, zo niet de meesten, zeggen dat ze naar het buitenland - het liefst de Verenigde Staten (VS) - willen om er te basketballen. Ook met Kensmil is het niet anders. Het verschil tussen haar en vele anderen is dat ze wel heel dichtbij een voorbeeld had: haar broer Gavin vertrok in augustus 2015 en belandde via Canarias Basketball Academy in Spanje in de Verenigde Staten, waar hij dit seizoen debuteert bij Stephen F. Austin State University.

De band tussen broer en zus is hecht. "Hij is mijn daily motivation. Wanneer ik geen zin heb, is hij het die me pusht." Toen ze enkele jaren terug in een dip zat en met basketbal wilde stoppen, was hij er ook om haar advies te geven. "Als je iets anders wil gaan doen, doe het, maar vergeet niet; 'try to be the best in what you do'."

Advies dat niet aan dovemansoren is gericht: "Ik verwacht en eis van mezelf dat ik één van de besten hier word. En ik train er ook naartoe, want ik wil een scholarship voor een Division 1-team", vertelt Cyarah over haar kortetermijnplannen. Maar hoezeer ze haar broer adoreert, ze maakt duidelijk dat iedereen zijn eigen pad moet bewandelen. "Natuurlijk sta ik open voor zijn adviezen, maar ik ga het zelf moeten doen."

 

Trainingen

Kensmil begon in 2010 te basketballen bij Yellow Birds onder leiding van Orlando Renfurm. Haar missie was toen één van de besten te worden. Als naar de prijzen, statistieken en uitverkiezingen wordt gekeken, is ze daarin geslaagd. Maar de Verenigde Staten wordt een andere tabak, beseft Kensmil.

Ze is daarom blij dat ze onder meer met diverse nationale selecties internationale ervaring heeft kunnen opdoen. De nu achttienjarige speelde in het U16 Caribisch kampioenschap (in Guyana), CentroBasket U17 (in Puerto Rico), in de vrouwen Caribbean Cup (in Suriname) en deed mee aan de Youth Odesur (3x3) in Chili. "Het spel was snel, fysiek, je moest systemen lopen en inzicht van spelers was belangrijk."

Bij Lady Saints zit ze in een team met veertien meisjes - twee speelsters moeten zich nog aanmelden - van wie het gros freshman (eerstejaarsspeelster, … red.) is. Nadat ze donderdag door haar physical (medisch onderzoek) kwam, mocht ze officieel trainen. Wanneer de Ware Tijd haar zondag spreekt, heeft ze al twee teamtrainingen achter de rug. "Er wordt gezegd dat het de meest getalenteerde ploeg is die deze school ooit heeft gehad. Maar we moeten nog kijken hoe het samenspelen gaat. Het is in elk geval een heel goed team."

Kensmil zal niet met haar vertrouwde nummer 6 spelen. Ze kreeg nummer 20 toegewezen. Ook is bepaald dat ze als point-guard of op de wing zal spelen. "Ik ben daar blij om, want ik hou van die positie. Ik voel me comfortabel."

In het team zitten de freshman point-guards Kamry Perez en Alanis Hill. De guards zijn Aquila Mucubaquire (tweedejaars) en de eerstejaarsspeelsters Tianna Johnson en Gina Ballesteros. Destiny Alston is een redshirt freshman, wat inhoudt dat ze er vorig jaar al bij was, maar door een blessure niet kon spelen, waardoor formeel dit seizoen wordt gerekend tot haar eerste seizoen.

Kensmil en Alston zijn met hun 1,78 meter de langste guards. "Eigenlijk is iedereen goed. Het is niet dat iemand uitsteekt", is de eerste beoordeling van de Surinaamse. Toch wil ze zich onderscheiden en belooft daar hard aan te zullen werken. "Wanneer de rest slaapt, ga ik bezig zijn te trainen", zegt ze gemotiveerd.

De trainingen zijn tot nu toe goed verlopen. "Ik dacht dat het zwaarder zou zijn om me aan te passen, maar het ging goed. Het was niet echt zwaar." De eerste oefensessies waren vooral gericht op "rennen, conditie en snelheid". "Ik was wel bang voor mijn conditie vanwege de droge lucht. Ik had er zeker bij de eerste training moeite mee maar het gaat nu wel."

In de hal - The Greenhouse - met een capaciteit van 2.500 zitplaatsen, zijn er anders dan in Suriname het geval is ventilatoren. Maar daar heeft ze geen moeite mee. Het is eerder wennen aan het klimaat en het weer. "De lucht is droog. Je loopt naar de hoek en bent al moe", illustreert ze. "Het is echt heet 's morgens en 's avonds regent het hard." De Seward County Community College ligt in Liberal, Kansas.

 

Host family

Hoewel ze er nog niet helemaal uit is wat ze wil worden, heeft Kensmil in elk geval besloten microbiology als haar major te nemen. Met de lessen is ze vorige week maandag begonnen. Ze heeft intussen al enkele tests gedaan en scoorde goed.

Met het combineren van school en sport - een dringende vereiste in de VS - verwacht ze geen problemen. "Ik volg meestal tot tien voor twee en moet twee uur beginnen met de training." Haar basketbalkleren neemt ze dus direct mee, vooral hoe ze niet op de campus verblijft. "Ik trek vaak genoeg mijn trainingskleren onder mijn schoolkleren aan, zodat ik niet te veel tijd verliest", vertelt ze lachend.

Hoewel het best grappig klinkt, is die oplossing waarschijnlijk de beste vanwege het tight schema. "Als ik 's morgens op sta, doe ik lichte exercises om echt wakker te worden anders ga ik slapen in de klas. Acht uur begint de school tot tien voor twee. Daarna van twee uur tot vier uur soms vijf uur trainen en in de avonduren naar de gym om te doelen. Vanaf deze week komen er ook ochtendtrainingen bij."

Daardoor is Kensmil meestal pas negen uur 's avonds thuis. Haar schoolwerk doet ze daarom op de campus. "Ik doe alles op school. Je hebt altijd wel een vrij uurtje en dat gebruik ik om huiswerk dat we krijgen direct te maken."

Kensmil is ondergebracht bij een host family, die op ongeveer vijf minuten rijden van de school woont. Ze vertelt dat de school de meeste internationale studenten bij 'pleeggezinnen' plaatst. De Surinaamse en haar Poolse teamgenoot Wiktoria Kazimierowicz verblijven bij Brady Hood, zijn echtgenote en drie jonge kinderen. Toen ze er kwam, wapperde een grote Surinaamse vlag.

 

Emotioneel

Kensmil zegt dat ze eigenlijk vanaf vorig jaar heel serieus met haar moeder de optie bekeek om verder te studeren en te sporten in de VS. Ze had nog twee tot drie andere aanbiedingen, maar koos uiteindelijk voor de Lady Saints. "Deze school is de nummer twee van heel Amerika."

SCCC liet er geen gras over groeien en heette Kensmil op haar jaardag al welkom op de Facebookpagina van de school. Een tikkeltje voorbarig, want ze moest nog haar schoolexamens maken. Maar Kensmil rondde havo 3 inderdaad ook af (twee dagen na de diplomauitreiking in de Congreshal, zat ze op het vliegtuig), waardoor het op gegeven moment slechts aftellen was. "De laatste dagen in Suriname waren ok. Ik heb leuke dingen gedaan met een paar vrienden."

Kensmil zegt er bewust geen "heel drama" van te hebben gemaakt. "Ik heb gewoon mijn mind op nul gezet. Ik ben bepaalde mensen niet eens gaan groeten, omdat ik niet wilde dat het emotioneel zou worden. Ik wilde niet rondlopen met iets van 'ik ga voor goed weg'. Ja, ik heb inderdaad een scholarship, maar dat wil niet zeggen dat ik mensen nooit meer ga zien."

Nu doet ze eigenlijk hetzelfde met haar moeder Julie Saba die haar vergezelde naar de VS en ook de host family, de school en trainingslocatie bezocht. "Ze zegt dat ze merkt dat ik afstand neem en afstandelijk doe, maar ik wil niet emo worden. Ik wil gewoon leuke dagen hebben met haar, that's it. Ik wil niet teveel gaan nadenken van 'eh, straks gaat m'n moeder terug enzo', want dan word ik anders depressief."

 

Mindset

De basketbalster houdt er rekening mee dat het een moeilijk jaar wordt vanwege de omschakeling: weg van haar moeder, weg uit de vertrouwde omgeving, weg uit het land waar ze vanaf haar geboorte heeft gewoond. "But I got to push harder and push through. Dat ga ik moeten doen." Wanneer haar wordt gevraagd wat ze het meest gaan missen aan Suriname, twijfelt ze geen moment: "Het eten!"

Dat ze de eerste basketbalster is die na lange tijd weer de gelegenheid krijgt om in de VS te sporten en studeren, brengt volgens Kensmil geen druk mee. "Pressure? Nope!" zegt ze resoluut. "Pressure is just a mindset."

Haar boodschap voor andere meisjes die ook naar het buitenland willen: "Discipline is heel erg belangrijk en je moet altijd bereid zijn hard te werken. Maar wees ook eerlijk naar jezelf toe. Als je niet ready bent, moet je eerlijk zijn, anders is het waste of time."

Share on Facebook    



Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina