Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COMMENTAAR: 90-90-90

COMMENTAAR: 90-90-90

22/10/2019 12:00

COMMENTAAR: 90-90-90

 

HET HIV-SYMPOSIUM dat in het weekend is gehouden, deed uit de doeken dat het halen van het 90-90-90-doel in 2020 bijna niet realiseerbaar is voor Suriname. 90-90-90 houdt in dat 90 procent van de mensen met hiv hun status kennen, dat 90 procent daarvan aan de medicatie is en dat bij 90 procent van die groep het virus niet meer te herkennen is in het bloed.

Enkele belangrijke redenen waarom Suriname dat doel mogelijk niet zal halen, zijn stigma en discriminatie tegen de mensen die met hiv leven. In onze Grondwet staat dat niemand gediscrimineerd mag worden. Toch noemde internist Marja van Eer casussen van werknemers die vanwege hun hiv-positieve status zijn ontslagen. Zelfs in een sollicitatieoproep van het ministerie van Justitie en Politie - de overheid dus - staat dat indiensttreding pas kan bij een gunstig resultaat van de hiv-test. Wie dat niet haalt maar verder gezond is, krijgt de baan niet.

Wanneer zulke maatregelen in stand worden gehouden, is het duidelijk dat 90-90-90 niet realiseerbaar is. De belangrijkste 90 is namelijk dat negentig procent van de mensen met hiv hun status kennen. Wie gaat nu testen op hiv wanneer hij of zij zich ervan bewust is dat een hiv-positieve status wil zeggen dat betrokkene geïsoleerd zal worden? Die andere twee 90's houden alle twee verband met de eerste: 90 procent van mensen met hiv moet aan de medicatie zijn en bij 90 procent daarvan moet het virus intussen niet-detecteerbaar zijn in het bloed.

Op het symposium werd duidelijk dat er in ziekenhuizen zelfs artsen zijn die mensen met hiv niet willen behandelen. De vraag die we onszelf moeten stellen is of we wel snappen dat wie hiv positief is en bij wie het virus door medicatie nog niet ondetecteerbaar is, anderen kunnen infecteren. En aangezien we als samenleving niet uitblinken in onze effort om aan safe seks te doen, is het raadzaam dat wij in onze overwegingen meenemen dat wij, door anderen te discrimineren en uit te sluiten, de situatie in stand houden. Daardoor lopen we als samenleving dus met zijn allen meer kans op een hiv-infectie.

Een belangrijke realiteit in ons gezondheidszorgstelsel is dat hypertensie en diabetes grote happen van het budget bestemd voor de volksgezondheid opslokken. Een werknemer die hypertensie heeft of diabeet is, heeft vaak ook met veel meer complicaties te maken, dan iemand die een of twee pillen per dag slikt en vervolgens een normaal leven kan leiden. Toch wordt de hiv-positieve persoon gediscrimineerd. Hoe bestaat dat?

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina