Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • ACHTERGROND: Kensmil en Grootfaam actief in D1

ACHTERGROND: Gavin Kensmil en Roché Grootfaam mikken op NCAA Tournament

06/11/2019 16:00

ACHTERGROND: Gavin Kensmil en Roché Grootfaam mikken op NCAA Tournament

Gavin Kensmil keert woensdagavond officieel terug in Division 1.  

ACHTERGROND - Nadat Cyarah Kensmil, Dancell Leter en Yamill Wip in het weekend officieel hun eerste minuten maakten op junior collegeniveau in de Verenigde Staten, is het deze week de beurt aan Roché Grootfaam en Gavin Kensmil. Deze Surinaamse 'big men' acteren op het hoogste niveau, NCAA Division I (D1).

Tekst: Terence Oosterwolde

Beeld: SFA Athletics/collectie Roché Grootfaam

Kensmil heeft een kleine rondreis gemaakt. Na zijn loopbaan bij Yellow Birds streek hij neer op de Canarias Basketball Academy in het Spaanse Tenerife waarna hij zijn collegeloopbaan begon bij Iona College in New Rochelle, New York. Hij deed vervolgens een stapje terug toen hij voor Navarro Collega in Corsicana, Texas uitkwam, maar is na een sterk jaar terug op het hoogste niveau bij Stephen F. Austin State University in Nacogdoches.

Bij SFA, ook wel Lumberjacks genoemd, is hij de tweede Surinamer. Vasco Tonch, oud-speler van CLD en De Schakel en sinds enkele jaren kopstuk binnen het veteranenteam Faverey Boys, speelde er meer dan twee decennia terug. Hij had in zijn tweede tevens laatste seizoen (1995-96) gemiddelden van 10,4 punten (vierde in het team), 7,5 rebounds (tweede) en 1,6 assists.

 

D1

Kensmil voelt zich thuis bij de 'Jacks. "Bij SFA voelt het als home aan, both on and off the floor", vertelt hij aan de vooravond van zijn seizoendebuut in het William R. Johnson Coliseum tegen Le Tourneau YellowJackets. "Het is veel harder werken dan in de vorige programs waarin ik heb gespeeld, bijna als CBA, maar nog net niet. Maar de reputatie van SFA als mid major program, dat van grote scholen wint, spreekt voor zich. Dus ja, ik word steeds beter: mentaal, conditioneel en qua skillset."

Na de uitstap van een jaar op junior collegeniveau (Navarro), zegt Kensmil dat het "normaal" voelt om weer D1 te spelen. "Het is natuurlijk een blessing en ik neem het niet voor granted, maar het is waar ik voor heb gewerkt vanaf CBA. Ik zei vorig jaar al dat ik weer een D1-speler zou worden. Ik werk voor de dingen waar ik in geloof en niemand gaat me anders kunnen zeggen", geeft hij zelfverzekerd aan.

 

Diversiteit

In het huidige team zitten zes juniors (derdejaarsspelers) inclusief Kensmil. Verder zijn drie spelers bezig aan hun laatste seizoen (seniors), zijn er vijf freshmen (eerstejaars) en twee tweedejaars (sophomores). "Onze diversiteit maakt het makkelijk en moeilijk tegelijk om met elkaar te spelen. Door de verschillende culturen en plekken waar we vandaan komen is het makkelijk om andere opinions te leren, maar wanneer soms de ego's naar buiten komen, wordt het een beetje moeilijker."

Kensmil denk dat dat meer te maken heeft met het man zijn. "We willen vaak ons eigen territorium vaststellen en maken daardoor veel fouten, maar al bij al is dit een heel goede groep. Talent wise misschien wel de beste groep waarmee ik heb gespeeld", verschaft hij een blik in de keuken. Hij durft daarom te stellen dat SFA ready is voor de competitie. "Maar nog niet ready voor waar we in maart willen zijn. Maar dat is een proces and along the way you get better", zegt hij verwijzend naar 'March Madness'. De Surinamer denkt dat SFA van elk team kan winnen. Dat is al bewezen, inclusief vorig jaar toen werd gewonnen van LSU en Baylor, die beide in de Power 5 Leagues spelen.

 

Eigen rol

Na gemiddelden van 14,5 punten en 6,5 rebounds bij Navarro en uitverkiezing in het All-Region XIV East Zone Second Team (hij leidde zijn team in scoring, rebounding, field goal percentage (68,9 procent), aantal vrije worpen (146), benutte vrije worpen (91) en gescoorde baskets (164) en werd met Bulldogs (25-7) Region XIV East Zone regular season-kampioen), wordt het dit jaar waarschijnlijk hetzelfde. "Ik heb een heel grote rol als leider, scorer, rebounder en verdediger. Ik ga in alle facetten goed moeten zijn om het team een kans te geven een goede beurt te maken."

Kensmil behoort met zijn 2,01 meter tot één van de langste spelers binnen het team. De langsten zijn Landon Badgley en Charlie Daniels, beiden 2,06 meter. Hij verwacht daarom dat hij heel veel op de forwardpositie gaat spelen. "Forward/center omdat ik een mismatchprobleem ben voor veel teams." Zoals het is gegaan in de preseason - wedstrijden en trainingen - verwacht hij dat hij basisspeler zal zijn, "maar dat is een game-time decision voor de coaches en niet direct mijn concern. Ik moet komen en een 'beest' zijn. Ready om te spelen en mijn rol zo goed als mogelijk invullen."

 

Duke

Hij schat in dat dit seizoen "heel speciaal" kan worden "als we onze potentie maximaliseren, als we hecht blijven en als broers en mannen blijven groeien en als we hungry blijven en willen leren. Als iedereen elkaar helpt, als we luisteren naar de coaches en niet naast onze schoenen lopen, distractions vermijden en we natuurlijk allemaal healthy blijven, moet alles wel smooth verlopen en gaan we heel ver dit seizoen."

Eén van de grootste games van dit jaar wordt op 26 november tegen Duke, één van de succesvolste college programs in de VS. Kensmil kijkt ernaar uit. "Persoonlijk wil ik weer tegen Duke spelen. Toen ik bij Iona was, heb ik nauwelijks op het veld gestaan." Dat was op 15 maart 2018 en toen speelde hij slechts twee minuten in de verloren ontmoeting (67-89) in het NCAA Tournament. "Nu heb ik de kans om een grote rol tegen ze te vervullen on National TV. Ik kan niet wachten."

 

Vol overgave

Naast basketbal heeft Kensmil natuurlijk zijn studie. Pas nog zette hij op social media hoe intensief het leven van een student-athlete kan zijn. "Balans vinden is meestal niet zo makkelijk. Niet als je goed in alles wil zijn en zo competitive ben als ik."

Ontspannen betekent voor hem meestal slapen of televisieshows kijken. "Veel vrienden heb ik niet, uitgaan doe ik niet vaak. Ik heb ook geen vriendin dus dat is weer andere tijd die je kan besparen. Ik ben echt dedicated to basketball and school en al het andere is een bonus dat ik meestal gewoon laat flowen. What happens happens."

 

Blessure

Het verhaal van Grootfaam zit anders in elkaar. Nadat hij al had getekend bij Utah State University in Logan, Utah raakte hij op 19 maart 2018 geblesseerd aan zijn knie in de eerste wedstrijd van College of Southern Idaho in het National Championship Tournament van de NJCAA. Hij was daardoor een redshirt, maar werd wel uitgeroepen tot Joe E. & Elma Whitesides Scholar Athlete.

Grootfaam kan niet wachten weer op het veld te staan. "Vorig jaar was het sowieso zwaar om niet te spelen. Sinds ik begonnen ben met basketbal heb ik nooit echt een heel jaar niet gespeeld. Maar in het leven gebeuren er dingen en je hebt niet over alles controle." Hij geeft toe dat het leermomenten waren. "Ik moest mezelf aanpassen aan de situatie in plaats van sorry voor mezelf te voelen. Ik heb daarom gekeken naar wat ik kan doen om ondanks mijn situatie het team te helpen. Het was niet makkelijk, maar de coachingstaf en mijn teamgenoten hebben mij ondersteund door de zware periode heen te komen."

 

Rehab

De herstelperiode was volgens Grootfaam "misschien wel het tofste om van terug te komen". "Dat het zo lang heeft geduurd, was moeilijk en zwaar. Soms was ik mentaal niet mezelf en had ik momenten waarbij ik wilde opgeven. Ik heb nooit eerder met zo een blessure gedeald. Je wenst het niemand toe."

De twijfel sloeg toe. "Het zwaarste was dat ik begon te second guessen: 'als ik ooit weer ga basketballen', 'als ik goed ga zijn', 'als ik ga kunnen rennen'. Dingen die normaal in je hoofd komen na zo een blessure. Het fysieke gedeelte was niet zo zwaar als het mentale, vooral als je geen progress ziet. Dan denk je van 'ga ik beter worden' en begin je andere mensen te questionen, hoewel ze het beter dan jou weten. Maar het duurde allemaal zo lang om terug te komen. Dat was één van de zwaarste dingen."

Grootfaam ontkent niet dat hij af en toe met het idee leefde om er de brui aan te geven en te stoppen met basketbal. "Omdat je soms iets had van 'het heeft geen zin en het duurt al zo lang'. Maar dan had je periodes waarbij er zo veel progress was, dat je op andere gedachten kwam. Het had allemaal te maken met patience en positief zijn."

Een grote steun in deze donkere periode waren familie, vrienden en kennissen in Suriname, Verenigde Staten en elders die hem een riem onder het hart staken met text messages en berichten. Ook aan coaches, trainers en teamgenoten had hij veel; iedereen gaf hem de support. "Dat was zeer belangrijk, want dan weet je dat er mensen zijn die op je rekenen en in je geloven."

 

Verwachtingen

Maar eenvoudig was het niet, want wat het 'erger' maakte is dat Utah State zonder hem kampioen werd. "Van de kampioensploeg zijn slechts twee spelers vertrokken. Je vraagt je af waar je gaat worden ingepast en hoe verder? Maar het was heel leuk om mee te maken." Vooral omdat analytici zijn team een negende plaats hadden toebedeeld. "En dan word je conferencekampioen. Om voor het eerst in tien jaar naar NCAA te gaan was big time."

Ook Grootfaam had zijn rol, ondanks dat hij niet op het veld stond. "I talked to the guys, kept them positive." Na een slechte wedstrijd of povere training kon de coachingstaf altijd op de Surinamer rekenen om het team op te peppen. "Dat was één van de leuke ervaringen."

Na de prestatie van vorig jaar zijn er big expectations voor The Aggies. De ploeg kreeg zelfs een zeventiende plek nationaal in de preseason en wordt gezien als gedoodverfde favoriet om weer conferencekampioen te worden. "Het is de eerste keer in conferencehistorie dat een team unaniem wordt gekozen om de conference te winnen. Er zijn veel expectations en daarmee komt er druk, maar daar laten we ons niet door van de wijs brengen."

 

Comeback

Niets is prettiger voor hem dan zelf op het veld te staan. "Sowieso ben ik hongerig, omdat ik bijna anderhalf jaar niet heb gebasketbald. Ik ben enthousiast, ik wil mijn kunnen tonen en mijn eerste jaar D1 spelen. Ik kijk ernaar uit. Het wordt een heel leuk en lang jaar. Ik denk dat we zullen doen wat van ons wordt verwacht."

Sinds juni-juli is Grootfaam, oud-speler van CLD in Suriname, weer 100 procent. "Misschien nog rusty, maar mijn knie voelt goed en sterk aan. Het voelt goed aan weer op het veld te zijn en te basketballen. Ik heb het erg gemist. I'm excited en verheug me erop."

De Surinamer zegt dat omdat hij sinds vorig jaar niet heeft gespeeld, het moeilijk is zijn verwachtingen uit te spreken. "Ik denk meer aan een rol vervullen of doen wat van mij wordt verwacht. Een leider zijn op het veld, doen wat ik kan doen om het team beter te maken, als het is naar de vloer zweven of mijn teamgenoten motiveren. Alles dat nodig is. Trouwens, dat is het leuke van ons team. We hebben zoveel wapens; je hoeft geen ster te zijn om impact te maken."

Hij heeft gemerkt dat hij een focal point is in de verdediging. "De coach houdt van mijn intensiteit en de kracht waarmee ik speel. Ik ben sterker geworden." Grootfaam denkt niet dat hij iets te bewijzen heeft. "Dat is ook iets wat mijn coaches me zeggen: 'Voel geen druk om iemand iets te bewijzen, want juist als je iets gaat willen bewijzen verlies je focus op wat je eigenlijk voor ogen hebt'. Waar ik aan wil denken is games winnen, kampioen worden en terug naar de NCAA gaan. Sowieso heb ik hoge expectations voor mezelf, maar nu is het team belangrijk. Hoe we verder gaan en wat ik kan doen om te helpen. De rest komt van zelf."

Share on Facebook    



Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina