Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COMMENTAAR: 44 jaar onafhankelijkheid

COMMENTAAR: 44 jaar onafhankelijkheid

26/11/2019 12:00

COMMENTAAR: 44 jaar onafhankelijkheid

 

SURINAME HEEFT IN het weekend en maandag Srefidensi gevierd. Vierenveertig jaar terug heeft het land voor het eerst de Surinaamse vlag met de grote gele ster gehesen en we beloofden elkaar eensgezind het land vooruit te brengen. Terugblikkend op de voorbije periode is duidelijk dat deze tred geen constante hooglopende lijn heeft vertoond, maar dat is geen zeldzaamheid. De natie is in vergelijking met vele andere onafhankelijk geworden landen piepjong en daar horen nu eenmaal groeipijnen bij.

Toch wordt steeds vaker de vraag gesteld welk doel wij nastreven. Als land hebben we gekozen voor de democratie met als hoogste politieke orgaan De Nationale Assemblee die wetten maakt die het land kunnen binden of bevrijden. De leden - vooral die van de coalitie - hebben in de afgelopen periode beslissingen genomen waar de wenkbrauwen bij gefronst kunnen worden.

Als kudde stemvee kozen ze eensgezind voor eerst een vreselijk akkoord met Alcoa en vervolgens voor het verhogen van het leenplafond, wat een historisch dieptepunt genoemd mag worden in de 44 jaar van onafhankelijkheid. George Hindori, het Statenlid dat er in 1975 voor koos om in 's landsbelang, tegen de partijdiscipline in te stemmen vóór onafhankelijkheid, zal zich in zijn graf omkeren door deze karakterloze garde.

Het eensgezind streven naar beter is verworden tot het in naam van president Desi Bouterse en entourage uithalen van allerlei rare fratsen met als belangrijkste doel, de hoogste man van het land uit de gevangenis te houden. De aankomende verkiezingen winnen is geen zaak van sportieve politiek, het is een zaak van leven en dood, wel of geen gevangenis. De regering zet dan ook hoog in om alle rommel van de afgelopen jaren onder een enorm geldtapijt te laten verdwijnen.

In dit streven zijn we doorgeschoten van het ene afhankelijke uiterste naar het andere. We hebben met kruis en kalebas vloekend onze voormalige moeder de rug toegekeerd om vervolgens te vallen voor de grote suikeroom van het oosten. We tekenen lening na lening en worden steeds afhankelijker van de yankee-dollar. Onze inkomsten uit olie en goud verpanden we, enkel en alleen omdat we een dam willen, waarvan we niet precies weten wat wij er ermee gaan doen.

En alsof dat niet genoeg is, gaat de VHP buitenlandse organisaties aanschrijven in plaats van te tonen dat ze verantwoordelijkheid aankan door nu alvast te doen wat ze belooft na 2020 te kunnen: een vuist maken en samen strijden. Nee, 44 jaar onafhankelijkheid toont vooral aan dat we er nog lang niet zijn!

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina