Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Was je erbij?

COLUMN: Was je erbij?

12/12/2019 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Was je erbij?

Stuart Rahan  

Na het vonnis tegen Desiré Delano Bouterse zijn z’n voor- en tegenstanders nog stelliger. Ook nog emotioneler. Zij die zijn bloed kunnen drinken, dansen op zijn graf. Zijn aanhangers worden opgeroepen te sterven voor hem. Ik dacht even dat Jezus Christus, zoals beloofd, terug was op aarde maar pastor Donk dacht daar anders over. De eerwaarde bedoelde DDB, de veroordeelde Surinamer die volgens de Krijgsraad minstens vijftien moorden op zijn naam heeft.

DDB had zich ook als door God gezonden aangekondigd. Waarom Suriname? Had God hem niet ergens anders naartoe kunnen sturen? Hanisha Jairam, NDP Nickerie, noemt de veroordeling van DDB een absoluut dieptepunt in de rechtspleging van Suriname. Advocaat Irvin Kanhai is blij voor de Krijgsraad dat hij geen president is. Hij weet wel wat te doen met a-nationalisten. En ik ga nog even verder terug in de geschiedenis. Wilfred Maynard, oud-inspecteur en minister van JusPol (1983-1987) deed er een schepje bovenop: ook al schijt Bouterse in mijn mond, ik slik het gewoon door. 

Toen ik al deze opmerkelijke en afzonderlijk uitgesproken adoraties naast elkaar legde, dook Pablo Escobar op. Deze Colombiaanse drugsbaas (doodgeschoten op 2 december 1993 door een antinarcoticabrigade) wist mensen te bespelen. Pablo Escobar (minstens één keer in het openbaar gezien aan de bar in Hotel Torarica in de militaire jaren tachtig) wilde via de politiek ook zijn drugspraktijken witwassen. In aanloop fêteerde hij zijn directe omgeving die zonder enig verzet bereid was voor hem te sterven. Escobar woonde op een berg en het dorp adoreerde hem. Waarom niet als hij er scholen bouwde, medische voorzieningen betaalde maar meer nog huizen voor bewoners bouwde en opknapte. Meterslange muurschilderingen zijn het bewijs van de dorpse adoratie, zonder zich te realiseren dat dorpsgenoten in stilte een privéleger vormden. 

Hanisha Jairam was op de dag van de Decembermoorden nog niet geboren en had er dus onmogelijk bij kunnen zijn. Sterker nog, zij is geboren in het tijdperk na 1987 toen de democratische rechtsstaat was hersteld. Irvin Kanhai en Wilfred Maynard hebben de periode van coup en decembermoorden meegemaakt. Als oud-politieman liet Maynard zich inpalmen door DDB om de in 1980 vernederde politie weer een gezicht te geven. Beloon je vijand en hij zal je eeuwig dankbaar zijn. 

Advocaat Kanhai gaat een stapje verder. Deze schandvlek voor de Surinaamse advocatuur vereenzelvigt zich met zijn cliënt. Zonder schroom bedreigt hij de Krijgsraad. Dat de Orde van Advocaten hem (nog) niet berispt/geschorst heeft, wekt nog meer verwondering. Wil je de verhevigde discussie rond de veroordeling van DDB verstillen, roep dan: "Was je erbij toen het gebeurde?" Vreemd genoeg dat het dezelfde groep is die in het kader van 'Decolonize the mind' zich de brute slavernij en de gevolgen daarvan voor nazaten als zichzelf eigen heeft weten te maken. Slavernij is van voor 1873. De Decembermoorden zijn van 1982, veel korter geleden dan de officiële afschaffing van de slavernij waar Nederland zich ook voor zal moeten verantwoorden.

December 1982 zou je bij wijze van spreken kunnen aanraken, voelen, ruiken en/of zelfs proeven welke grillige vormen en geur van angstzweet die in zich droeg. We leven in deze geschiedenis toen ik voor eerste hoorde van documentairemaker Ananta Khemradj. Ananta is ook van na het herstel van de democratische rechtsstaat. Toen zij voor het eerst hoorde van de Decembermoorden, stelde zij zich de kritische vraag: "Waarom wist ik het niet?" Ze wees niet naar het ministerie van Onderwijs dat bewust de Decembermoorden verzweeg. Ze verweet zichzelf er weinig aan gedaan te hebben die blinde vlek zelf in te kleuren. Haar zoektocht eindigde met de aangrijpende documentaire 'Je Kan Toch Lezen!' Een treffender titel had zij niet kunnen bedenken. Eigenlijk zegt Ananta: wil je iets weten, doe je eigen onderzoek en trek je conclusies.

Het vonnis, uitgesproken tegen DDB, is in feite een aanmoediging voor eigen onderzoek zonder angst om te worden aangegeven bij welke (militaire) autoriteit dan ook. Angst beheerste zowat de jaren tachtig. Volksmilitieleden als gedachtenpolitie schroomden niet om buren, vrienden of zelfs familie aan te geven voor antimilitaire gevoelens. Vaak met noodlottig gevolg. Niemand zal nu jouw deur opentrappen als je in een felle onderlegde discussie het lot van DDB bespreekt. Het is een angst die jij jezelf aanpraat. Ook al was jij er niet zelf bij.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina