Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: 6 minuten

COLUMN: 6 minuten

23/01/2020 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: 6 minuten

Stuart Rahan  

Erkenning van de Krijgsraad door Desiré Delano Bouterse is een feit. Zijn jarenlange tirade met schuim op de bek dat hij nooit voor het gerecht zou verschijnen, veranderde hem in zes minuten in een mak lam. ‘Nooit, noiti, nunca, never, jamais’ zullen wij voortaan moeten missen. Het recht zette hem op zijn plek: iedereen, ongeacht diens positie, is ondergeschikt aan de wet. Die plek gunde hij zijn slachtoffers op 8 december 1982 niet.

"Wie bent u? Waar bent u geboren? Wanneer bent u geboren? En, welk beroep beoefent u?" Al deze vragen heeft de burger Desiré Delano Bouterse, gestoken in militair tenue, positief beantwoord. Hij had geen keus. Hij moest voorkomen dat het vonnis van twintig jaar werd uitgevoerd. De veroordeelde moordenaar stapte na zes minuten verantwoording naar buiten, wederom als hoofdverdachte.

De schizofrenie in de Decembermoorden slaat behoorlijk toe bij de volkspresident/hoofdverdachte/moordenaar/drugsveroordeelde. Hij stapte triomfantelijk de rechtszaal uit en verruilde die gelijk voor het verkiezingspodium om zijn overwinning te vieren met duizenden aanhangers. Daar waant hij zich veilig en is hij zijn eigen schizofrene ik. Daar voert hij monologen als op 8 december 1982. De slachtoffers die hem tegenspraken diende hij met kogels van repliek. Zij kunnen zijn militaire cultuur niet reconstrueren.

Het getoonde respect (lees verlies) voor de Krijgsraad compenseert hij ruim buiten de rechtszaal. A nak' Edward 'Sikiman' Belfort en Chan 'Oranje' Santokhi wan tu berekofu. Wat hebben zij met de veroordeling door de Krijgsraad te maken? Niks, maar aangezien hij elk podium politiek misbruikt, zag hij zijn kans schoon voor de aanstaande verkiezingen.

Zijn retoriek dat Suriname in handen van deze twee uitgeleverd zal worden aan de Nederlandse kolonisator werd geslikt als boyo. "A man tyari a kondre baka go lever gi a kolonisator: over my dead body." Ik zal niet juichen als er over zijn dead body moet worden gestapt, maar wel als Suriname in ere zal zijn hersteld met de overname door Surinamers met het hart en vooral het hoofd op de juiste plaats.

Op het podium nam zijn schizofrenie absurdere vormen aan. Hij weet en gaf ook toe dat wat er op 8 december 1982 gebeurde, dramatisch was. Hij rouwt om de overledenen van een oorlogsincident. We waren niet in oorlog! Hoe kunnen de Decembermoorden dan een incident in een oorlog zijn? Zoiets mag, als het aan hem ligt, nooit meer gebeuren maar hij toont geen berouw.

Integendeel, hij plaatst slachtoffers van de Binnenlandse Oorlog op één lijn met de vijftien van 1982. Vreemd, want ook Tucayana, Maka, Moiwana, Angula en militairen zijn slachtoffer geweest van zijn regime. Of neemt hij nu daar ook de verantwoordelijkheid voor? Nabestaanden van Moiwana bijvoorbeeld vragen zich nog steeds af: 'Waarom? Waarvoor?'

Als een ferleygi awari overspeelde hij nu ook weer zijn hand. Het ging net goed met zijn respect naar de Krijgsraad toe. Waarom moest de Nederlandse advocaat van Surinaamse afkomst Gerard Spong het ontgelden? Als de president het gehouden had bij hulp van Spong aan de Krijgsraad had hij misschien applaus gekregen. Maar iemands seksuele geaardheid erbij betrekken, terwijl de rechtszaak daar niet over gaat, is ronduit stuitend. "A man dis' e prit' watramun wreed."

Deze zelfde volkspresident heeft de coup en de Decembermoorden met Roy Horb gepleegd, de man van wie je al op een afstand kon ruiken wat zijn geaardheid was, maar hem slechts aansprak op zijn handelen zoals op 8 december 1982. Zijn dode kameraad nog een trap nageven zegt veel over zijn persoon. Het respect dat hij gaf aan de Krijgsraad devalueerde net zo hard als de Surinaamse munt voor de Surinamers op het Oranje-, nee sorry, Onafhankelijkheidsplein.

In zes minuten hebben duizenden Surinamers steun betuigd aan hun volkspresident. Hebben duizenden Surinamers voor zes minuten dagenlang geld noch moeite gespaard om steun te geven aan hun volkspresident. Duizenden Surinamers hebben zich opgewonden en alle ruimte gekregen voor propaganda en bedreigingen met als enige doel: no wan man e sroto mi president.

Dat hadden zij zich kunnen besparen. Hun advocaat Irwin Kanhai had ze kunnen vertellen dat na zes minuten de moordenaar wederom als hoofdverdachte naar buiten zou lopen. Zo eenvoudig zit het Surinaamse rechtssysteem ook weer in elkaar. Duizenden Surinamers hebben het land benadeeld door niet op het werk te verschijnen, moesten scholen sluiten en is de productie voor een dag stilgelegd. We willen geen rust. Un lobi a dyugudyugu.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina