Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Het nieuwe normaal

COLUMN: Het nieuwe normaal

19/06/2020 14:00 - PS

COLUMN: Het nieuwe normaal

Philomena Bijlhout  

“Ai boy (tikje tegen mijn bovenarm). Door a heri corona sani (tikje tegen mijn onderarm) mi no e herken sma moro. A san gersi ‘Opsporing Verzocht’ nanga a masker” (tikje op mijn hand). Iedereen in de vertrekhal op de J.A. Pengelluchthaven had een mondkapje om en hield afstand. Deze persoon kwam spontaan dichterbij, omdat wij elkaar al jaren kennen.

Terwijl die tori verder rollebolt, bleef ik steeds tikjes krijgen als teken van vertrouwen. Het zijn afschuwelijke dilemma's waar het nieuwe normaal je voor plaatst vanwege corona. Troost je bijvoorbeeld iemand die spontaan in huilen uitbarst vanwege het overlijden van een ouder of houd je afstand. Tijdens mijn reis van Suriname naar Nederland afgelopen zaterdag, kreeg ik een voorproefje wat het nieuwe normaal kan inhouden.

Op de wegen naar de J.A.P. luchthaven leek het een autovrije dag. Relaxed, snel en zonder files bereikten wij de luchthaven. Normaal duurt de rit van Paramaribo Noord naar de hoek Zwartenhovenbrugstraat en het Molenpad drie kwartier. Vooralsnog heb ik weinig aan de D.D. Bouterse snelweg om snel de stad uit te komen, want de file is normaal tot aan de Tout Lui Faut. En hoe dichter bij de luchthaven, hoe duidelijker het wordt dat covid-19 zich overal naar toe uitbreidt. Rijdend door het district Para, hebben dorpsbewoners hefbomen geplaatst bij de ingang van de dorpen. 'Bezoek bedankt' maar ook 'Je vriend is niet welkom' las ik op enkele borden.

Een tien met een griffel voor de aanpak op onze luchthaven. Voor de vertrekhal is een groot deel van het terrein afgeschermd met zwart plastic. Het zijn met name de taxichauffeurs die een vergunning hebben om te rijden. Zij vertrekken ook meteen weer terug naar de stad. Er zijn nauwelijks privé voertuigen aanwezig. De social distance is duidelijk aangegeven op de vloer. Voor het betreden van de vertrekhal worden handen ontsmet en de temperatuur opgemeten. Meer dan een mondkapje is verplicht. Niet eerder heb ik het zo rustig en geordend eraan toe zien gaan op de luchthaven. Passagiers zijn niet bruya, houden afstand van elkaar, behalve dan weer die ene kennis die ik tegenkwam. Maar de werkelijke gevolgen van corona en wat het nieuwe normaal inhoudt, moest ik nog ervaren.

In het vliegtuig kreeg elke passagier een zak met versnaperingen, twee flessen water, een blikje cola en een zacht broodje met kaas. De zakken waren zo neergelegd dat meteen duidelijk was welke stoelen gereserveerd waren. Na het opstijgen werd een warme maaltijd zonder drinken uitgedeeld en mocht je het tijdens de hele vlucht zelf uitzoeken. Cabine personeel deed niets meer. Je pakte zelf wat je nodig had uit je etenszak. Mondkapjes bleven tijdens de hele vlucht verplicht om.

Op heel Schiphol zijn markeringen aangebracht voor anderhalve meter afstand. Zelfs bij de bagageband. Naast elkaar zitten op stoelen is niet mogelijk. Ik vroeg mij af of er nu ook minder drugssmokkelaars zijn. In India en China zijn vervuilde rivieren na jaren eindelijk weer schoon door de lockdown en afname van hun economische activiteit. Hebben de bolletjesslikkers nu ook een rustige tijd?

De confrontatie met het nieuwe normaal ging verder. Geliefden in de aankomsthal hadden zichtbaar twijfels of ze nou wel of niet een brasa konden geven. Het nieuwe normaal heeft zich hier al heel duidelijk gevestigd, want in alles is de afstand zichtbaar. In het openbaar vervoer hebben mensen verplicht gezichtsbedekking. Niet zo lang geleden leidde dit in Europa tot heftige confrontaties en meer haat tegen moslims. Nu doen we het allemaal. Winkelstraten zijn opvallend stil. Bijna iedereen werkt thuis en bestelt alles online. Ik voel mij onbehaaglijk bij zoveel afstandelijkheid en hoop dat wat Suriname betreft dit niet het nieuwe normaal zal zijn.

bijlhoutdwt@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina