Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Pompeo’s missie

COLUMN: Pompeo’s missie

15/09/2020 14:00 - Rozengeur

COLUMN: Pompeo’s missie

Gerold Rozenblad  

“Kome pe, fu kon du san?” Hoe graag had ik dezer dagen NDP-leider Desi Bouterse deze woorden horen uiten. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Mike Pompeo, bezoekt donderdag Suriname en aansluitend buurland Guyana, maar aan geen van beide zijden van de Corantijn wordt enig inzicht gegeven in de werkelijke reden van het bezoek.

Een agenda zou er vreemd genoeg nog niet zijn, terwijl het bekend is dat vrijwel elk buitenlands bezoek van ambtsdragers maanden tevoren wordt voorbereid. Dan had je graag gehad dat een alerte oppositie vragen stelde om te weten wat de man precies komt doen. Onze minister van Buitenlandse Zaken kwam niet verder dan dat het een signaal is dat de VS vertrouwen heeft in de nieuwe regering. Dat signaal had ook vanuit Washington gegeven kunnen worden.

Ook in Guyana kon tot maandag nog geen agenda worden prijsgegeven behalve dat het bezoek "belangrijk en significant" is. Gelukkig heb je daar de 'Guyana Human Rights Association' die de president heeft opgeroepen nog voordat Pompeo landt, aan te geven wat onbespreekbaar is aangaande Venezuela. Ze zien de bui reeds hangen en willen ondanks hun grensgeschil met hun buren niet betrokken worden bij het gedoe tussen de VS en de Venezuela.

Vers in hun geheugen ligt nog het verzoek van de VS om gebruikmakend van het Guyanese spectrum Venezuela te bestoken met uitzendingen van The Voice of America. Toenmalig president Granger dacht er geen twee keer over na om het verzoek af te wijzen. Dus is de vraag nu met welke missie Pompeo precies de beide landen en straks de rest van het continent bezoekt. Om de olie zal het niet zijn. Want via voldoende Amerikaanse bedrijven is het belang van zijn land meer dan genoeg gediend.

En ook de vraag waarom Suriname en Guyana plots wel belangrijk zijn, terwijl beide in januari links gelaten werden toen een deel van het Caribisch Gebied wel overleg voerde met Pompeo. Een actie die toenmalig Caricomvoorzitter Mia Mottley ziedend maakte vanwege wat zij zag een als een arrogante manier van optreden en een poging de regio te verdelen.

Eerlijk gezegd denk ik niet dat Chan & co. op het bezoek van Pompeo zaten te wachten. Erkenning, ja. Maar met welk doel? Zeker als nu reeds bekend is dat geen van de oppositionele partijen in Venezuela bereid is mee te doen aan de komende parlementsverkiezingen begin december. Het begint weer flink te broeien rond Venezuela en je zou politiek behoorlijk naïef moeten zijn om er geen rekening mee te houden dat de VS weer een dikke vinger in de pap heeft.

Tegelijkertijd begint de tijd te dringen en lijkt Pompeo op een missie. Het wordt tijd voor de regio om kleur te bekennen voor wanneer de situatie compleet uit de hand loopt. Ingewijden weten te vertellen dat reeds tijdens het eerste telefonisch gesprek na zijn verkiezing met Pompeo, Chan erop gewezen werd dat de VS internationaal best een goed woordje wil doen voor goedkope leningen, als Suriname maar de kant van oppositieleider Guaido kiest.

Nu de worst dichterbij hangt, zullen de eisen stellig toenemen. En zal Chan zeker gevraagd worden hoe reëel de uitspraak "Het land hermetisch afsluiten" om welke reden dan ook, moet worden geacht. Want in elk geval voor de vluchtelingen zullen de grenzen te zijner tijd wijd open moeten staan.

roziegeur@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina