Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Kloppend hart

COLUMN: Kloppend hart

19/10/2020 14:00 - Von Zeggen

COLUMN: Kloppend hart

Giwani Zeggen  

Weer een vrouw vermoord. Wederom is de dader de (ex)partner. Alleen lijkt het erop dat wij na een week van verontwaardiging, weer overgaan tot de orde van de dag. Ik googelde op ‘partnergeweld’ in Suriname en kwam een artikel tegen uit november 2019 over een onderzoek van de IDB over Huiselijk Geweld. De conclusie in het rapport was, dat het schrikbarend is gesteld met de positie van vrouwen in relaties. Een derde van alle Surinaamse schonen worden fysiek mishandeld en of seksueel misbruikt.

Het onderzoek somt ook enkele aanbevelingen op om het probleem terug te dringen. Ik ga er vanuit dat de divserse overheidsinstanties daar de nodige aandacht aan hebben gegeven. Misschien overschaduwd door de coronapandemie, de verkiezingen van 25 mei en de campagne die daaraan vooraf ging, en regeringswisseling. Alleen wordt het nu tijd voor een nationale campagne, lijkt mij. En niet alleen dat. Er zou tenminste een Blijf-van-mijn-lijf-huis' moeten zijn, waar vrouwen in de verdrukking naartoe kunnen gaan. Want ja, als je denkt aan weggaan maar nergens naartoe kunt met je kinderen, hoe dan?

Het lijkt mij tijd voor een 'Vrouwen Amber Alert'. Het laatste slachtoffer werd op 05 oktober als vermist opgegeven. Er was al direct het vermoeden, dat haar ex-partner er iets mee te maken had. Dan zou er toch direct groot alarm moeten worden geslagen, zodat alle politie-eenheden en burgers uitkijken naar slachtoffer en dader? Het zou mooi zijn als er een samenwerking komt tussen de overheid en de telecomproviders, dat in dergelijke situaties, naar iedere smartphone direct een melding wordt gestuurd met alle relevantie informatie, inclusief een foto van de betrokkenen?

Terug naar het onderzoek van de IDB. Een van de aanbevelingen is, dat de staat programma's zou moeten ontwikkelen, gericht op het geweldloos opvoeden van kinderen. In Suriname zijn er nog altijd teveel ouders, die denken dat het slaan (lees gerust mishandelen) van kinderen positieve gevolgen heeft. Er zijn zelfs ouders die beweren dat zij het zover hebben geschopt in het leven omdat ze als kind door hun papa en mama zijn mishandeld. Alsof ze niet juist meer hadden bereikt als ze met meer liefde waren groot gebracht. Je zou bijna denken dat ze lijden onder een variant op het Stockholm-syndroom of een soort van 'postdecisional justification' theorie ten voordele van hun ouders erop nahouden.

Kinderen doen wat zij leren van hun ouders. En dat betekent dus ook dat ze gedrag overnemen van mama en papa. Ouders merken dat elke dag. Nu vraag ik mij af, in hoeverre kinderen die worden geslagen door hun ouders, later ook geneigd zijn om geweld toe te passen als zij in een situatie komen waar de ander niet doet wat zij willen en praten volgens hen niet helpt? Ook al zou die kans 0,00 zijn, dan nog wil ik het slaan van kinderen sterk afraden, omdat er ook tal van andere negatieve gevolgen aan vastkleven. En als zij hebben meegemaakt dat papa mama sloeg, hoe groot is de kans dat zij dat later ook doen?

Hoe het ook zij, wij moeten in Suriname leren om minder in termen van macht te denken. Je hebt als vader en moeder dan wel ouderlijke macht, dat wil niet zeggen dat je die moet omzetten in de mishandeling van jouw kinderen. Afstappen van dat machtsdenken geldt natuurlijk ook voor individuen in beroepen die ze in een 'machtspositie' plaatst, ten opzichte van personen aan wie juist dienstbaarheid moet worden getoond. Het belangrijkste dat mannen moeten onthouden is, dat wanneer een vrouw jou de liefde heeft verklaard, zij jou de 'macht' geeft over hart, maar daarmee niet recht om te bepalen wanneer het stopt met kloppen!

giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina