Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COMMENTAAR: 45 jaar Srefidensi

COMMENTAAR: 45 jaar Srefidensi

24/11/2020 12:00

COMMENTAAR: 45 jaar Srefidensi

 

WELKE BAGAGE MOET de ideale Surinamer hebben? Waarmee moet hij of zij zijn toegerust om de doelen van de natie te verwezenlijken? Vragen die absoluut relevant zijn bij 45 jaar Srefidensi. Oud-president Ronald Venetiaan zei na het accepteren van de hoogste onderscheiding zaterdag dat er geen asfaltweg is voor een jonge onafhankelijke staat op weg naar welvaart.

Hij heeft gelijk natuurlijk en eerlijk: het had allemaal een stuk erger kunnen zijn. En toch, het land hoefde er ook niet zo slecht voor te staan als nu. Historicus Maurits Hassankhan analyseerde wat één van de grootste problemen is van Suriname: het onvermogen om langetermijnplanningen om te zetten in uitvoering.

Dat laat de geschiedenis zien. Van West-Suriname tot het Tapajayproject, van ontwikkelingssamenwerking met Nederland tot een hechte band met China. De staat Suriname lijkt soms een schizofreniepatiënt die geen touw kan vastknopen aan haar eigen handelen. Het enige consistente is dat het ene uiterste het andere in geen enkel geval mag zijn.

De natie Suriname lijkt maar niet equipped genoeg om leiders te kiezen die de internationale integriteitstoets kunnen doorstaan. Het land zit vast in een spiraal van populistische politiekvoering waarbij een grote groep jaknikkers de eigen normen en waarden vol gaarne opzij zet voor macht en geld. Belangen spelen overal en voor het oog van het volk, dat ook nog wordt voorgelogen; een president op wie grote groepen Surinamers hun hoop hadden gevestigd, benoemt zijn familieleden op het kabinet en geen enkele partijgenoot die daar principieel tegen is en daar ook gevolgen aan verbindt.

Sterker nog: de president kijkt de pers in de ogen en zegt: ik doe niet aan nepotisme. Helaas, een president die de waarheid die zo dik aan de oppervlakte ligt geweld aandoet en een natie die daar geen gevolgen aan verbindt is nog niet genoeg geëmancipeerd. En zolang het volk niet laat weten dat het hier geen genoegen mee neemt, zal het zo doorgaan. Trouwens de bevolking krijgt de leiders die ze verdient en in het zadel houdt.

Gelukkig, verandering is mogelijk. Maar dan pas wanneer wordt beseft en erkent dat de samenleving geen zakkenvullende schizofrene leiders wil en het volk durft om haar stem te laten horen - ook als de eigen persoonlijke belangen wel worden behartigd. Een natie vooruitbrengen begint bij een gemeenschappelijke band. Dat gaat voor Suriname best moeilijk, want als we eerlijk zijn leven we nog steeds naast elkaar en niet met elkaar. Laat de gezamenlijke binding dan zijn, het streven om bij 45 jaar Srefidensi de eigen verantwoordelijkheid te nemen door het collectieve belang te plaatsen boven het enge. Het lijkt moeilijk, maar geen overwinning zonder 'strijd', geen vooruitgang zonder inzet.

Laat de ideale Surinamer de man, de vrouw, het meisje, de jongen zijn, die oprecht het land vooruit wil brengen en de eigen broeder of zuster bij de hand pakt en zegt: "Ik neem je mee, want yu probleem na mi probleem." Fijne Srefidensi!

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina