Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: De laatste

COLUMN: De laatste

30/11/2020 14:00 - Von Zeggen

COLUMN: De laatste

Giwani Zeggen  

Dit is de laatste keer dat ik op de maandag op deze plek in de krant verschijn. Na bijna tien jaar en bijna vijfhonderd columns, is het mooi geweest. Mijn leven richtte ik min of meer in naar de zondag en het schrijven van een column. Ongeacht de omstandigheden. Altijd verstuurde ik op de zondag voor de maandag dat de krant verscheen een column naar de redactie. Steeds weer met de vraag in mijn achterhoofd, of wat ik had opgeschreven zou bijdragen aan een beter Suriname. Dat is overigens mijn drijfveer; een beter Suriname. Mede geïnspireerd door het personage Roy Ferrol in de film ‘Wan Pipel’.

Op 25 november, bij 45 jaar Srefidensi, dacht ik na over welke quote uit de film anno 2020 het best mijn gevoel over Suriname en de Surinamers tot uiting zou kunnen brengen. Ik kon mij niets anders bedenken dan het moment waarop duidelijk wordt dat Roy voor Suriname en Rubia kiest en papa Ferrol haar omschrijft als 'zo iemand'. Roy reageert daarop op met: "Waarom noem je Rubia zo iemand? Dat racistisch gedonder van jullie. Ik hou van Rubia papa, een Surinaamse zoals jij en ik." De omschrijving van Rubia als 'zo iemand' was puur op basis van haar uiterlijk. Immers, Papa Ferrol kende haar niet.

Het legt precies bloot het probleem dat ik heb met de veel gebezigde mantra's van "eenheid in verscheidenheid" en "ondanks de verschillen, leven wij toch vredig met elkaar". Hoezo kan een verschil aan de basis liggen van eenheid? Dat is nergens zo. Het zijn juist aspecten waar iedereen het over eens is, die maken dat samenwerking en eenheid worden gerealiseerd. De verschillen waar men het over heeft, welke zijn die?

Je kunt aan iemand misschien wel zien dat hij of zij Hindostaan is, maar dat maakt hem of haar niet automatisch ook een hindoe. Een creool is niet automatisch een christen en een Javaan niet automatisch een moslim. Om het maar niet te hebben over een kind van wie de moeder een Hindostaanse christen is en de vader een mix van een Javaan en creool die het wintigeloof belijdt. Het zijn de uiterlijke verschillen, de etniciteit. Maar is het niet dat onze Grondwet juist verbiedt onderscheid te maken op basis van uiterlijk?

Je kunt natuurlijk zeggen dat ik droom en dat die droom nooit werkelijkheid wordt. Voor mij is dat de 'het-glas-is-half-leeg'-benadering. Heel veel op deze wereld is ooit begonnen met een droom. De auto, het vliegtuig, de telefoon, allemaal begonnen met een droom van iemand. Hetzelfde geldt voor de dromen van Kamala Harris, Barack Obama en Martin Luther King. Maar ook Suriname heeft tal van dromers gehad: Anthony Nesty, Letitia Vriesde, Jairzinho 'Bigi Boi' Rozenstruik en de voetballers van Natio onder leiding van Dean Gorré. Het zijn dromers die de toekomst vorm helpen geven.

Daarom zal ik elke dag blijven dromen van dé Surinamer zoals verwoord in het Bini-project voor 75 jaar Suriname in 2050. Het Suriname dat wij kennen, met de focus op verschillen, is het overblijfsel van een mislukt Nederlands experiment dat heersen mogelijk maakte, te midden van verdeeldheid en verschillen. Wees daarom bedacht ten aanzien van leiders in de samenleving die maar blijven benadrukken dat er verschillen zijn. Nogmaals: geen enkele eenheid en of samenwerking heeft verschil als basisingrediënt.

Of ik er in 2050 bij ben? Ik hoop van wel. Zal mijn droom tegen die tijd een illusie zijn gebleken? Ik denk het niet. Het is een kwestie van willen en bij jezelf beginnen. De Surinaamse bromki dyari wordt voor mij niet gekarakteriseerd door de eenheid te midden van de zichtbare verschillen, maar door de eenheid gesmeed via de onzichtbare overeenkomsten. Het gaat u goed. Tan bun!

giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina