Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • Als je niet meer onder corona uitkomt...

Als je niet meer onder corona uitkomt...

25/01/2021 18:00 - Arjen Stikvoort

Als je niet meer onder corona uitkomt...

De isolatietent op het terrein van het Regionaal Ziekenhuis Wanica. Foto: FB Regionaal Ziekenhuis Wanica  

PARAMARIBO - “Goedenmiddag. Is dit de heer Stikvoort?” klinkt de stem vanuit de andere kant van de 178 BOG Hotliijn. “U bent positief en moet naar overheidsisolatie in het Regionaal Ziekenhuis Wanica. De rest van het gezin moet in thuisquarantaine en de komende vijf tot zeven dagen afwachten tot zij symptomen krijgen.” “Wat? Positief?” spookt het door mijn hoofd. Mijn vrouw en ik waren ervan overtuigd dat ik 100 procent negatief zou zijn. Ik had dit vaker. Niets nieuws. Niemand had gedacht dat ik Covid-19 zou oplopen. Ik al helemaal niet.

Dinsdagnacht, 15 december, was de dag die ik in mijn stoutste dromen niet zou kunnen bedenken: keelpijn, lichte spierpijn, koude rillingen en vermoeidheid namen deel van mij over. Ik dacht "is de griep die ik jaarlijks in december krijg". Maar toch wilde ik Covid-19 niet uitsluiten en gelukkig maar. Ik heb een paar uurtjes om mij klaar te maken. In de avond komt BOG mij met een bus ophalen. Klokslag acht uur staat de hele straat in loeiende sirenes: iedereen mag zien en horen dat BOG iemand komt ophalen met corona. Net als ten tijde van de pest, ging het er ratelend aan toe.

In de BOG-bus wordt de eerste triage gedaan door een zeer vriendelijke tot in haar oren ingepakte zuster. Echter, het gaat bij de eerste vraag wat mijn geboortedatum en telefoonnummer is, al mis. "Klopt het dan wel dat ze de goede persoon zijn komen ophalen? Heb ìk wel corona?"

Ik kan me nu eindelijk voorstellen hoe de president en gevolg zich voelen als zij zich laat rondrijden onder politiebegeleiding. Je mag overal doorheen, kruispunten worden afgezet en je mag passeren met bombastische sirenes en keiharde toeters. Die adrenaline laat me me heel even lekker voelen. Met acht personen in de bus rijden we zonder te hoeven stoppen richting Regionaal Ziekenhuis Wanica.

Daar wacht mij een volgende uitgebreide registratie en onderzoek; bloeddruk, ademhaling, hartslag en lichaamstemperatuur. De grote tent verdeeld in slaaphokjes van twee bij twee meter afgeschermd met aan elkaar geplakte stukjes zeil, uitgerust met doorgezakte stretcher en stoel wordt voorlopig mijn nieuwe thuis. Zolang de klachten aanhouden althans.

 

Vrijdag 18 december

Slapen in een megatent is geen senicure. Niet voor mij in ieder geval. Het is lang geleden dat ik als tiener op een veldbedje sliep op een camping ergens in het noordelijk deel van Italië. Maar dat was eigen keus, dit niet. Mijn buurman heeft duidelijk geen last van niet in slaap vallen. Zijn gesnurk is door de hele tent te horen. Af en toe gaat er een telefoon af en wordt er in het Spaans of Portugees geantwoord. Soms wel heel luid.

Elke dag melden zich nieuwe positieven zich aan en gaan er genezen verklaarde mensen naar huis. Op de vraag of je juist hier niet nog meer Covid-19 oploopt tussen al die positieven, krijg ik via de app een duidelijk antwoord van de infectioloog. "Eenmaal Covid-19 opgelopen kun je niet nog een Covid-19 extra krijgen." Dat stelt me gerust. Alleen waarom loopt iedereen hier dan nog met een mondkapje op? Andere gezonde, negatieve mensen komen hier namelijk niet.

De schoonmaak zie je hier niet of nauwelijks. Dat is de verantwoordelijkheid van de bewoners zelf. WC's en douches zijn niet brandschoon, maar voor eigen verantwoordelijkheid kan ik zeggen: chapeau! Iedereen loopt wel met zijn alchoholflesje om alles goed te reinigen. Zieker dan dit willen we geen van allen worden.

Heel even spinnen de gedachten door mijn hoofd om het bij één nacht veldbedje te houden. En gewoon SRD 500 tot 750 te betalen voor een ziekenhuisbed op de afdeling. Aan de andere kant is de vrijheid om de tent in en uit te lopen en anytime een luchtje te scheppen en te genieten van het groen van district Wanica ook geneeskrachtig. Dat bedje went vanzelf wordt me uitgelegd.

Door een micofoon wordt de menigte toegesproken als er ontbijt, lunch en avondeten is. Behalve zorgen voor je eigen toilet- en schoonmaakspullen, laten ze je hier niet verhongeren. Wel rijden andere gasten met extra gekookt eten af en aan tussen 11:00 en 14:00 uur. Dat zijn dan de mensen die liever eten van thuis eten. Net ook een heerlijke masala kip met roti laten bezorgen vanuit de stad. Mijn reuk en smaak zijn niet aangetast.

 

Zaterdag 19 december

De dokter heeft me net gesproken. Hij vroeg wanneer de symptomen waren begonnen en hoe ik me voelde. Nooit zeggen dat je je niet goed voelt natuurlijk. Maar wel eerlijk zijn. Ik meldde mijn klachten: lichte keel- en hoofdpijn en spierpijn. Eigenlijk is de keelpijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Alleen mijn onderrug zeurt. Hoe lang word je hier gehouden is de enige vraag die mij boeit. "Boi meneer, we gaan uit van minimaal zeven dagen vanaf dat uw symptomen zijn begonnen", legt de dokter me uit. "Dus niet zeven dagen vanaf opname in de isolatietent. Ik kan mij thuis ook compleet van mijn gezin afzonderen, dus ik hoef eigenlijk niet hier uit te zieken." "We kijken hoe uw symptomen zich verder ontwikkelen. Dan praten we later verder."

Niet elke dag zie je de dokter. Alleen bij de eerste opnamedag, de exit screening en het ontslaan van de mensen uit de isolatietent wordt er een advies gegeven. Mijn slechte karaktereigenschap van geduld wordt weer eens op de proef gesteld. Invloed heb je niet. Gewoon rusten en voldoende vitamines tot je nemen en wachten totdat ze je oproepen om weg te kunnen. Iedereen hier ondergaat datzelfde lot. Ik besef me steeds meer dat wij hier met zijn allen spekkoper zijn. Je wordt verzorgd, verplichte rust, kan gaan en staan waar je wil en iedereen ademt hier nog alsof ze niets van Covid-19 weten.

Normaliter is het weekend voor mij drukker dan ooit. De tijd is dan niet te stoppen. Vandaag lijken er wel 51 zaterdagen in één te zitten. De dag ademt zijn eigen sfeer. In de ochtend zie ik net als op de camping in Italie, mensen maar dan met slaperige Covid-19-gezichten hun tanden poetsen, douchen en opmaken voor de dag. Je hoeft ze niet te vragen wat ze gaan doen. Wachten tot de dag voorbij is.

 

Zondag 20 december

Het voornaamste wat mij vandaag bezighoudt, is dat er mensen weg zijn gegaan die in dezelfde Covid-19-bus zaten met mij. Maar hoe dan? Zijn zij sneller beter dan ik of hebben zij de dokter voorgelogen? Of heeft het te maken met wanneer bij hen de symptomen zijn begonnen? Natuurlijk gun ik het hen van harte.

Er waren er zelfs een paar bij die ik liever kwijt was dan rijk hier in de tent. Want Covid-19 of niet, feesten deden ze gewoon. Het liefst luidruchtig in de isolatietent tot diep in de nacht. Alle tientallen andere patiënten die van hun nachtrust wilden genieten ten spijt. Misschien kan BOG overwegen een barretje buiten open te stellen, zodat het feesten niet binnen gebeurt, waar mensen moeten rusten teneinde zo snel mogelijk van dat virus af te komen en zo gauw mogelijk naar huis kunnen.

Dan een ander punt waar ik mijn vraagtekens bij zet. In welk tijdperk leven wij? 2020, maar zelfs al 2021 als dit ter publicatie gaat. Nog steeds zie ik allerlei schriften en vol geschreven boekwerken boven tafel komen bij de registratietafel waar verpleegkundigen hun ijdele doch niet ongevaarlijke job uitoefenen. Wie komt er binnen, waar gaan ze slapen in de tent: in blok A, B, C, D en allerei gegevens staan er in. Ik begrijp dat eenieder het doet zoals hij gewend is. Maar hiermee wil je toch geen fouten maken? En waarom geen computer plaatsen met een programma dat het allemaal keurig bijhoudt met een zogenaamd 'First In, First Out'-principe. Mensen maken fouten, computers niet. Dit haal ik aan, omdat men dacht dat ik pas gisteren was binnen gekomen.

Aan elektriciteit is hier trouwens goed gedacht, want de bezoekers hebben geen klagen over de tientallen oplaadpunten voor hun mobiele telefoon. Ik denk dat men aan elkaar was begonnen als er geen internet hier geweest zou zijn.

Ik ben vandaag nog niet opgeroepen voor de exitscreening. Uit wetenschappelijk onderzoek lees ik dat sommige landen zeven dagen, andere landen tien rekenen nadat de symptomen zijn begonnen, men niet meer besmettelijk is voor zijn omgeving. Ik heb dus nog even te gaan. Want één ding wil ik allerminst. Als ik weer buiten sta, nog steeds een gevaar vormen voor mijn medemens.

 

Maandag 21 december

Hoe belangrijk is informatie? Voorheen werkte ik voor de KLM. Bij een vertraging wilden de passagiers maar twee dingen weten. Wat is de reden en hoe lang gaat het duren? Datzelfde geldt voor het verblijf in de isolatietent. Maar er bestaat een schimmigheid omtrent het opname- en ontslagbeleid.

Patiënten die eerder binnen zijn gekomen dan mij, zie ik eerder vertrekken. De één blijft slechts enkele nachten, de ander mag een week uitzingen. Tussendoor is dan geen dokter gesproken, noch verschijnt er enige uitleg over wat men kan verwachten van deze corona stay. Hoe en wat is gewoon afwachten tot je je naam na lange dagen hoort afroepen (of niet) voor een eindscreening. Zou het niet redelijk zijn deze informatie naar de patiënten vanaf dag één in het tentenkamp te communiceren, zodat men weet waar men tenminste aan toe is?

Ik durf me na ruim vijf dagen moeizaam tot de arts te begeven met de vraag of ze mijn naam niet ergens zijn vergeten in het systeem. Al mijn mati zijn namelijk al lang voor mij weer vertrokken. Hoe kan dat? De arts vertelt me dat men maximaal zeven dagen hier blijft, tenzij er klachten bijkomen of aanhouden. Maar vanaf het eerste opnamegeprek tot nu niets horen. Ik weet niet of dat de manier is om met je patiënten om te gaan.

Het leuke is wel dat er steeds nieuw bloed binnenkomt. Doelgroep 20-55 jaar. Tijd om vrienden te maken is er nauwelijks, want voordat je die hebt, zijn ze alweer vertrokken. Sommigen maken er de tijd van hun leven van. Profiteren even van het niets hoeven, alleen de hele dag met hun mobiel bezig te zijn of eindelijk een gat in de dag kunnen slapen. (Samen) eten, drinken, muziek luisteren, een kaartje leggen of een verjaring vieren. Je komt het allemaal tegen in de coronatent op Wanica, waar corona welig tiert maar waar men helemaal niet de hele dag met de ziekte bezig is.

 

Dinsdag 22 december

Ik zit nog steeds in de tent. Ben nog niet opgeroen voor mijn prescreening. Dat is een test die je daags voordat je naar huis mag, krijgt. Ik wacht de gehele dag daarop. Want mij is beloofd dat ik woensdag 23 december (eindelijk) naar huis mag als de resultaten goed zijn. Normaal zou je dit niet zomaar te horen krijgen, maar bij lang aanhouden en veel doorvragen bij Jan en alleman krijg je soms iets los. Want met het verstrekken van informatie zijn ze hier niet scheutig. Dat blijft mij tot de dag van vandaag een raadsel. Want bij alle nieuwelingen, bengelen de vraagtekens om het hoe en wat hier toegaat boven het hoofd.

Rond 21:45 uur kreeg ik dan eindelijk de oproep voor de prescreening. Een zucht van verlichting gaat er door me heen. Eindelijk, na zes nachten in de tent. Dan moeten nog wel de bloeddruk, ademhaling, hartslag en temepratuur goed zijn. Morgen volgt dan een exit screening. Precies dezelfde als de prescreening. De dokter bepaalt over het uiteindelijke oordeel naar huis of nog blijven.

Lieve Brazilianen bieden me Chinees eten aan dat ze van buiten hebben laten aanrukken. "Kom er lekker bij zitten. Er is genoeg voor de hele tent", klinkt de stem van Maria. Ook zij deelt mijn lot en wacht net zolang als ik to vervelends toe al dagen op de prescreening.

Om 00:00 uur sluit ik hopelijk voor de laatste, zesde nacht op rij mijn ogen op de stretcher. Ik luister even naar het nieuwe gehoest en gekuch van de groep die vandaag is binnen gebracht. Een ieder ligt 'rustig' in zijn afscheiding. Het duurt niet lang of ik hoor door de microfoon dat het brood voor het ontbijt opgehaald kan worden.

 

Woensdag 23 december

Wordt het D-Day vandaag? De exitscreening zit er inmiddels al op. Het is wachten op de dokter met het groen licht van mijn ontslag. Ben benieuwd wat daar in staat. Misschien staat daar tenminste nog iets van info in. Info die je hier binnen niet of nauwelijks krijgt. Een schoonmaakploeg komt goed tegen het coronavirus ingepakt, de tent en sanitair schoonmaken.

Ik ga straks het normale leven weer in. Besluit sowieso voor mezelf me thuis nog een paar dagen af te zonderen van mijn gezin. Ik hoef dan wetenschappelijk niet meer besmettelijk te zijn, maar ik geloof nooit en te nimmer dat corona helemaal uit mijn lichaam is.

Concluderend sluit ik dit blog af met de volgende woorden. Terugkijkend zal dit een periode zijn die mij mijn hele leven lang zal bij blijven. Als journalist ken ik nu ook de 'binnenkant' van het verhaal. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb corona gezien en gevoeld. Ik tel de dagen af dat het vaccineren kan beginnen. Voor hen die dit helaas niet meer hebben kunnen meemaken, bid ik. Laat corona voor eeuwig tot het verleden behoren, zodat wij ons normale leven weer kunnen leven. Stay Safe!

Share on Facebook    



Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina