Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: 25 februari 2021

COLUMN: 25 februari 2021

25/02/2021 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: 25 februari 2021

Stuart Rahan  

Het is geen nationale vrije dag vandaag. Zal het de komende vier jaren ook niet zijn. De staatsgreep van 1980, gedoopt tot revolutie door militaire machtswellustelingen, is voor zittende politici een kwestie van voor of tegen. Tegenstanders zijn nu aan de beurt. Alleen jammer dat hun argumenten geen hout snijden. Maatschappelijke organisaties als Stichting 8 December zijn geen representatie van het Surinaamse volk om deze historische dag als nooit geweest te beschouwen. De stichting is in het Decembermoordenproces partij geworden en wijst daarom logischerwijs een herdenking af.

Kunnen wij dan doen alsof 25 februari 1980 nooit heeft plaatsgevonden? De impact van zo'n brute machtsovername op onze geschiedenis kun je niet gewoon weggummen. Er is de periode voor en na zoals sommige schokkende gebeurtenissen de wereld van de een op de andere dag deden veranderen. Nine-Eleven, de terroristische aanslag op de Twin Towers in New York, is daar het meest sprekende voorbeeld van. Het machtige Amerika (lees rijke Westen) was aangevallen. Het vrije woord, denken en uiten werden aan banden gelegd zoals in Suriname de media en personen werden gemuilkorfd.

We kunnen dus niet doen alsof 25 februari nooit is geweest en dat het vandaag niet van invloed is op ons denken en handelen. We staan tegenover elkaar. Een referendum zal daar, ongeacht de uitslag, ook geen verandering in brengen. Eén ding is zeker, vandaag kunnen we niet wegkijken. We plukken er nog steeds de wrange vruchten van. Daders hebben zich genesteld in de politiek als bloeddorstige parasieten die niets en niemand ontzien op hun weg naar persoonlijke rijkdom. Dat is geen revolutie. Dat is uitzuiging van het arme volk. Dat is dansen op het graf van de democratie en de rechtsstaat.

Daarom steeg mijn verontwaardiging onlangs toen de vorige first lady tegen een dienstdoende politieofficier riep: "Wie denk je wel dat je bent? Dati a kondre na fu yu." Geschiedenis is geen selectief gegeven maar gebaseerd op feiten. Elke keer als (gewezen) militairen de politieke macht namen of kregen, werd het land geregeerd (den rigeri!) alsof het hun eigendom was. Sinds 1980 hebben vuile militaire handen voor zeker twintig jaar hun eigen gezicht schoongewassen en is Suriname verder verarmd. In financieel, economisch, sociaal en moreel opzicht. Het pronken toen met de Sranan bromkidyari was slechts een dekmantel.

De ex-first lady heeft bewust gekozen voor een man die Suriname te schande heeft gezet. Zij koos er bewust voor zijn daden te accepteren en conformeerde zich aan zijn handel en wandel. Kennelijk heeft zij zich nooit verplaatst in de opgelegde positie van de vijftien echtgenotes van de op 8 december 1982 vermoorde vijftien echtgenoten. Toen haar de toegang tot het gerechtsgebouw (waarin haar veroordeelde echtgenoot zich moet verantwoorden voor de moord van dezelfde vijftien echtgenoten) werd ontzegd, voelde ze zich blijkbaar gekrenkt. Want, hoe durft de politieofficier van dienst je de toegang te weigeren tot het gerechtsgebouw waar jouw echtgenoot in de beklaagdenbank zit.

Dat alles zonder zich te realiseren dat de vijftien echtgenotes nooit een eerlijke kans hebben gekregen om in een openbaar proces te horen wat hun echtgenoten hadden misdaan. Deze vijftien echtgenotes hebben nooit afscheid kunnen nemen van hun echtgenoten. Voor de toenmalige legerleider bestonden/bestaan deze vrouwen niet. Hij nam wraak omdat hij zich in zijn ego gekwetst voelde. Het enige wat de vakbeweging en een deel van intellectueel Suriname deden, was hem oproepen terug te keren naar het pad van democratie en herstel van de rechtstaat.

Dus, roep niet in een quasi gekwetste bui dat je een democratisch recht hebt. En roep vooral niet: "Bij ons in de partij wordt ons geleerd beleefd te zijn." Gelukkig zijn er opnamen van uitspraken van dezelfde partijleider die niet de beleefdheid en het respect naar politieke tegenstanders en de rechterlijke macht toe heeft. 25 februari 2021 is geen 25 februari 1980. Daartussen is te veel gebeurd. Herhaling of herbeleving is wonden openrijten die nog lang niet geheeld zijn. Het is een dieptrieste les die jammer genoeg behoort tot ons collectieve Surinaamse geweten.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina