Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COMMENTAAR: 'Gemuilkorfde' persvrijheid

COMMENTAAR: 'Gemuilkorfde' persvrijheid

23/04/2021 12:00

COMMENTAAR: 'Gemuilkorfde' persvrijheid

 

MET WEINIG AANSLAGEN op journalisten en een gevarieerd medialandschap scoort Suriname goed op het gebied van informatievrijheid. Reports Sans Frontiers Journalisten zonder grenzen heeft Suriname op plek negentien van haar jaarlijkse World Press Freedom Index geplaatst, een stip hoger dan vorig jaar. Ze legt uit dit gedaan te hebben door het gebrek aan opleiding en middelen en vooral door de zeer strenge smaadwet die voorziet in gevangenisstraf van één tot zeven jaar voor ‘openbare uitingen van haat’ tegen de regering.

Suriname geniet al een aantal jaren internationaal redelijk aanzien op het stuk van persvrijheid en het recht op vrije meningsuiting. Deze rechten zijn verankerd in Artikel 19 van de Grondwet. Iedereen op het Surinaamse grondgebied mag hiervan gebruik maken als daarbij het recht van anderen niet wordt geschonden. De traditionele persmedia en nu ook sociale media zijn slechts vehikels voor burgers om, gebruikmakend van het grondwetsartikel, hun mening en ideeën te uiten.

Wie zich door uitspraken en meningen in zijn of haar recht aangetast voelt kan deze zaak ter beoordeling en veroordeling bij de burgerrechter aanbrengen. Een civiel proces dus. En juist op dit stuk wringt de schoen. De regering of overheid heeft de mogelijkheid om burgers van wie de uitlatingen of uitspraken haar niet welgevallig zijn strafrechtelijk aan te pakken. Al te snel wordt gegrepen naar de uit de koloniale tijd stammende muilkorfwetten die bedoeld waren om personen die de koloniale machthebbers bekritiseerden de mond te snoeren.

De regering-Bouterse en ook de regering-Santokhi hebben enkele keren gebruik gemaakt van de muilkorfwetten om personen die op sociale media kritiek hadden op het beleid en bedreigingen uitten tegen regeringsleden te laten arresteren. Tot daadwerkelijke rechtszaken is het nooit gekomen wat doet vermoeden dat de autoriteiten betrokkenen laten oppakken om burgers te intimideren. Al een aantal jaren wordt gepleit voor overheveling van de smaad- en lasterwetgeving naar het civiele recht zoals in fatsoenlijke en democratisch ingerichte landen is gedaan.

Door politieke motieven heeft tot nu toe geen enkele regering aanstalten gemaakt dit te doen. Gesprekken van de Surinaamse Vereniging van Journalisten enkele jaren geleden met De Nationale Assemblee om van de koloniale hebi af te komen hebben (nog) niet het gewenste resultaat opgeleverd. Het is daarom van groot belang dat de Surinaamse media blijven beuken op deze zaak.

Een andere kwestie die de lokale pers hoog zit is dat toegang tot publieke informatie niet makkelijk is, mede door het ontbreken van een wet Openbaarheid van Bestuur. Er zijn nu misschien meer persconferenties en er is meer toegang tot regeringsleden, maar van een kwalitatief verbeterde informatiestroom van de overheid naar het publiek is nog geen sprake. Verstrekking van overheidsinformatie geschiedt nog steeds centralistisch en er is weinig transparantie. Ook hierin zal veel moeten veranderen. Een plekje hoger op de persvrijheidsladder is daarom geen gebeurtenis om zichzelf een schouderklopje te geven, omdat er nog veel bakens verzet moeten worden wil de Surinaamse burger volledig gebruik kunnen maken van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting.

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina