Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Geheugen

COLUMN: Geheugen

18/09/2021 14:00 - GANGA

COLUMN: Geheugen

 

Echt, ik wilde het niet meer hebben over het bezoek van president Santokhi aan Nederland. Er zijn nog zoveel andere dingen die van belang zijn, zoals dat er een mobiele unit van de brandweer is die rondrijdt om vroegtijdig grasbranden aan te pakken (Hulde! Fantastisch!). Maar toen bekeek ik dus die ‘College Tour’-uitzending. Bijna die hele uitzending, dus niet alleen die vraag van Ferayed Hok die hem tot sociale mediaster en meme bombardeerde. Hok wilde vooral weten waarom de president niet heeft geluisterd naar zijn eigen woorden tegen nepotisme en vriendjespolitiek.

Na het bekijken van het programma was er één begrip dat zich aan mij opdrong: cognitieve dissonantie. Is dat wat ik had gezien? Ik ben geen psycholoog, maar in de kern komt het neer op het ervaren van tegenstrijdigheden tussen twee van jouw eigen opvattingen of tussen jouw opvatting (wat je denkt) en jouw gedrag (wat je doet). Gewone mensen worden daar heel ongelukkig van.

De vraag die zich aan mij opdrong is: 'is er een verschil tussen wat de president zegt en wat hij doet (die dissonantie dus) of begrijpt hij gewoon niet altijd wat hij zegt?'

Ik ben na het zien van 'College Tour' en het lezen van de Anton de Kom-lezing geneigd het laatste te geloven. Zoals die wereldberoemde quote uit de film 'The Princess Bride': "You keep using that word. I don't think it means what you think it means."

Jack Menke heeft heel keurig en fijntjes, zoals we dat van hem gewend zijn, bij Radio ABC uitgelegd dat de president nogal wat fraaie woorden gebruikte om zijn bromki dyari-verhaal te vertellen, maar ehm, niet altijd de juiste of in de juiste betekenis, bijvoorbeeld multiculturalisme. (Ik wil daar ook het begrip 'social fabric' aan toevoegen; het is de tweede keer dat ik de president hoor praten over 'de sociale fabriek' van onze samenleving. De eerste keer liet ik het gaan, slip of the tongue. Deze keer, in 'College Tour' denk ik: toch gênant dat niemand in zijn omgeving hem na die eerste keer vertelde dat 'social fabric' niet kan worden vertaald als sociale fabriek? (fabric = weefsel). Maar naar wie zou hij wel luisteren?)

Die dingen daargelaten - het allerbelangrijkste wat mij is bijgebleven van die uitzending is dat de president het gepresteerd heeft om op negen van de tien vragen geen antwoord te geven. Ik geef wat voorbeelden. De vraag 'wat heeft uw partij zelfstandig gedaan om de situatie te verbeteren?', werd beantwoord met een verhaal over de puinhoop die is aangetroffen, kankergezwellen die operatief verwijderd moeten worden en dat 'we' dat economische herstel willen hebben.

Een andere vraag of er inderdaad een explosieve situatie kan zijn vanwege de enorme prijsstijgingen, kreeg een antwoord over wisselkoersen van de vorige regering. En dat ging zo voort. Je zag Twan Huijs proberen hem tot concrete antwoorden te dwingen, maar dan moet de gesprekspartner de vragen wel kunnen doorgronden - en daar begon ik na tien minuten hevig aan te twijfelen.

Tot twee keer toe zijn er vragen gesteld over vriendjespolitiek en nepotisme, Ferayed herhaalde zijn vraag twee keer, Twan legde het nog eens uit - zonder resultaat. Uit de zogenaamde antwoorden kan ik slechts de conclusie trekken dat de president nog steeds niet begrijpt waarom zovelen een probleem hebben met het benoemingsbeleid van zijn regering.

Zijn verdediging komt neer op allereerst: dat er heus wel andere dan familieleden zijn aangesteld. En ten tweede: dat een evaluatie heeft uitgewezen dat het volk er heel erg tegen is. Hetgeen dus slechts mijn eerste punt bevestigt, namelijk dat hij zelf nog steeds het probleem niet ziet, want als de evaluatie niet had uitgewezen dat wij het problematisch vinden dan was er wat hem betreft geen vuiltje aan de lucht en ten tweede: dat hij echt niet weet wat nepotisme is, laatstaan waarom dat problematisch is. (Hint: bezoldiging is niet het grootste probleem).

En dat betekent dat Ferayed Hok nooit antwoord op zijn vraag kan krijgen, omdat de president Chan Santokhi van Suriname en minister- president Mark Rutte van Nederland één ding gemeen hebben: een zeer slecht geheugen als het gaat om hun eigen doen en laten. Is het een wonder dat ze zo snel vrienden zijn geworden?.-.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina