Site: Desktop versie

COLUMN: Kunststudie

16/09/2019 14:00 - Von Zeggen  
COLUMN: Kunststudie

klik voor meer  meer...

Giwani Zeggen Foto:

We doen al zo weinig aan kunst en cultuur in Suriname, en nu hebben wij het zelfs zover laten komen dat het Moengo Festival dit jaar niet in Moengo wordt gehouden. Kennelijk omdat we denken dat het ‘maar’ Marcel Pinas is. Kennelijk hebben wij niet geleerd van de manier waarop wij met de grootste kunstenaar die Suriname heeft gekend, Erwin de Vries, zijn omgegaan. Grote kunstenaars, en een grote is Marcel zeker, daar ga je anders mee om. Wat heet, die draag je op handen! Echter is het nu ‘maar’ Marcel Pinas en het is ‘maar’ Moengo in Marowijne. 

Je kon erop wachten. Vanaf het gedoe om het oud-ziekenhuisgebouw vanwaaruit de stichting van Pinas opereert. Ik hoorde districtscommissaris Kenya Pansa op de SRS praten over de zaak. Ze had niks persoonlijks tegen de kunstenaar en nog minder had ze moeite met zijn activiteiten. Ze stond open voor dialoog. Op de vraag van de interviewer of de dc Marcel dan zou uitnodigen voor een gesprek, liet ze via de radio weten dat Pinas welkom was op het commissariaat voor een gesprek. Kijk, als je weet waar we het hier over hebben, respect hebt voor de kunstenaar en jouw functie serieus neemt, dan doe je dat niet op die manier.

Tuurlijk verdienen de jongens en meisjes van Marowijne een vwo-school. Maar los eerst het meningsverschil met Marcel Pinas op. Geef hem de waardering die hem toekomt. Of gaan we wachten tot hij besluit dat het genoeg is geweest en naar een land vertrekt dat zijn werk wel op waarde weet te schatten? Ik hoor geen enkel assembleelid. Iedereen zwijgt als het graf. Vraag me af of dat ook het geval was geweest, als het een plek voor kunst in Paramaribo betrof en een kunstenaar uit de hoofdstad. Ziet u het al gebeuren dat wordt besloten dat het beeld van Baba en Mai moet verdwijnen om een of andere reden? Of dat Pengel en Lachmon plaats moeten maken op het Onafhankelijkheidsplein?

Waar ik dan wel waardering voor kon opbrengen, is de eerlijkheid van de vicepresident. Die legde uit dat er bewust is gekozen voor een hotelkamer van 2.500 US dollar per nacht in New York. En je kunt het met hem oneens zijn, maar dat heb ik nog liever dan de drogredenen die de directeur van Buitenlandse Zaken ons wilde opspelden. Vraag me af wie haar heeft geadviseerd om met de onzin op de proppen te komen dat er geen goedkopere kamers te vinden zijn. Die zijn er wel degelijk. Alleen, en dan ben ik het wederom eens met de vicepresident, je moet als vervangend staatshoofd representatief voor de dag komen.

Wat dat betreft stoor ik mij niet aan de kosten voor de reis. Hoewel, er zijn jaren geweest waarin Suriname zich niet door de president noch door de vicepresident liet vertegenwoordigen in New York, maar het deed met de minister van Buitenlandse Zaken. Dan vind ik een veel belangrijkere vraag waarom het nu per se noodzakelijk is dat Adhin gaat. Maar als hij gaat, dan mag dat wat kosten. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er ook maar één Surinamer is, die beelden uit New York te zien wil krijgen, waarbij het schaamrood je op de kaken staat, omdat de tweede man van het land uit een bed and breakfast stapt en de taxi pakt.

Dus wat dat betreft, voor mij geen probleem. Met de honderdduizend dollar hulp aan de Bahama's heb ik ook vrede. Hoe moeilijk je het zelf ook hebt, voor mensen in nood creëer je altijd ruimte. Maar beste vicepresident en regering. Weet u waar ik mij mateloos aan irriteer. Dat er kennelijk genoeg geld is om voor ruim 330.000 US dollar, de trip naar Ghana meegerekend, te reizen, maar nergens zestienduizend US dollar kan worden 'gevonden' voor Saviënna Misiedjan? De best geslaagde van de AMS die nu haar droom om in de Verenigde Staten biomedische wetenschappen te studeren, in rook ziet opgaan. Dat snap ik niet, en ik wil het niet snappen.

giwani@hotmail.com

klik voor meer Vandaag