Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • Van rockkostuum in doktersjas

Van rockkostuum in doktersjas

20/11/2015 16:00

Van rockkostuum in doktersjas

 

INTERVIEW - Riezvi Jessurun (34) heeft zijn rockkostuums verruild voor een doktersjas. Hij blijft hiermee in de voetsporen van zijn vader en mentor. Diens overlijden, een jaar geleden, heeft ingrijpende indruk bij hem achtergelaten. “De les is te blijven ademen, genieten van het moment, want we zijn er maar voor even.”

Tekst: Edward Steins - Beeld: Michael Nanden

ZIJN ROCKKOSTUUMS HEBBEN plaats gemaakt voor een witte doktersjas, hij zit eerder thuis te genieten van een goede film dan laat op straat te feesten en radicale acties hebben plaats moeten maken voor weloverwogen beslissingen. Hoewel zijn verschijning en levensbenadering veranderd zijn, is één ding wel consistent gebleven: zijn focus op succes. Riezvi Jessurun bracht een eigen album uit met zijn muziekband Apoplectic met daaraan gekoppeld een tour. Hij rondde zijn artsenstudie af en was goed op weg zijn vader, de bekende gynaecoloog Realdo Theophylle Jessurun op te volgen. Maar het leven bepaalde anders en zorgde voor een aantal tegenvallers die hem een poosje aan de kantlijn hielden; de voorzangeres van de band koos voor een uitdaging in het buitenland en verliet de band met als gevolg dat de formatie abrupt geremd werd in haar ontwikkeling en zijn vader kwam te overlijden. Daarnaast werd hem aangeraden het rustiger te nemen met zijn specialisatie. Momenten die hij niet had zien aankomen, maar hem uiteindelijk hebben gedefinieerd.

Artsendynastie

doktersjas2.jpg

DE FAMILIE JESSURUN staat in Suriname bekend als een artsendynastie. Je wordt arts, dat staat meestal vast, alleen moet jij bepalen welke specialisatie het wordt op latere leeftijd. "Ik heb er vaker bij stilgestaan waarom ik zo graag arts wilde worden", vertelt Jessurun. "Maar ik heb er nooit een goed antwoord op kunnen geven. Het heeft natuurlijk te maken met het milieu waaruit ik kom, gezien er zoveel artsen om me heen waren. Maar ik heb ook herinneringen waarbij ik al aangaf 'dokter' te willen worden, al voor dat ik wist wie er allemaal dokter was. Ik denk sterk dat de drijfveer meer in de persoonlijkheid zit dan in de opvoeding, maar ik kan het mis hebben. Ik heb nooit eraan getwijfeld, ik wist waar ik heen ging. Ik was ervan overtuigd en dat was voldoende." Jessuruns studie verliep alles behalve vlot; het duurde een aantal jaren langer dan gewenst. Het was steeds een gevecht met zichzelf om geen excuusjes te verzinnen en harder te studeren. "Je bent niet alleen bezig kennis op te doen, maar ook je leven aan het inrichten. Dat proces moet men niet onderschatten. Je sluit jezelf op om te studeren en de sociale kring heeft in het begin moeite daarmee. Elke tentamenperiode ging gepaard met wat ruzie om daarna nog een dikke onvoldoende te halen voor het vak waar je zolang voor blokte. Mijn vrije tijd was muziek en als dat me te veel werd ging ik jagen en vissen. Aan het visgat, in het donker, geluid van vallend water, daar is de rust."

Paplepel

'We voelden ons geroepen rockmuziek populair te maken'

OOK MUZIEK KREEG Jessurun met de paplepel ingegoten. Op de middelbare school, ongeveer twintig jaar geleden, startte hij een band waarvan de eerste leden ook Chantal Hewitt en Charbel Mekdessi waren. Het werd een rockband. "We wilden wat anders doen dan wat we gewend waren te horen. De keuze voor een rockband was de gemeenschappelijke muzieksmaak die de groep had. Wij hielden ervan en voelden ons geroepen rockmuziek meer populariteit te geven." Door de jaren heen werd de 'puberale muzikale uitspatting' van Jessurun steeds professioneler en nationaal een muziekbegrip. Apoplectic werd een fenomenaal project dat hem tot een rockster maakte. Muziek werd zo een groot deel van zijn leven, dat hij de woonkamer van het ouderlijk huis tot studio inrichtte. De eettafel was te groot, dus die moest eruit. Er werd thuis zowel letterlijk als figuurlijk ruimte gemaakt voor muziek. "Dat was belangrijk", zegt Jessurun. "Gelukkig kon je zelf bepalen hoe je studierooster eruit zag.

Ik begon altijd te laat met studerenen ik ging zelden naar colleges. Ik gaf veel meer om de muziek dan om de studie. De mindset was zo anders. Ik was muzikant. Hoewel het gemis er nu is, ben ik ook wel blij dat ik niet meer elk weekend mijn zware versterkers moet sjouwen, twee uren moet springen, en daarna alles weer moet opruimen om de volgende dag te werken." Die periode lijkt nu een eeuw geleden. Jessuruns sociaal en privéleven waren helemaal op de muziek afgestemd en dat was niet moeilijk. Zijn ex-partner, Audrey Bakrude, was namelijk voorzangeres van de band. "Sommige mannen zetten graag hun vrouw op een paddenstoel, ik koos voor een podium. Maar het geloof was er ook dat ze kon zijn wat Shakira voor Columbia was, of Rihanna voor Barbados en in ons geval 'Au3 van Suriname'. Geloof is misschien een van de sterkste drijfveren die een mens kan hebben. Het pakte niet helemaal uit naar wens, maar uiteindelijk gaat ieders persoonlijke ontwikkeling voor. Daar kunnen we een voorbeeld aan nemen." Hierdoor kwam er een periode van niet weten welke richting op te gaan met de band, een andere voorzangereres te zoeken of aan nieuw materiaal te werken. Jessurn besloot het even rustiger aan te doen en zijn beroep van arts prioriteit te geven.

Herinneringen

dokterjas3.jpg

APOPLECTIC IS NU in een winterslaap gedompeld. Er is weliswaar materiaal opgenomen voor een tweede album, maar wanneer dat uitkomt is vooralsnog onduidelijk. Zodra Jessurun zijn gitaar oppakt, komen herinneringen los over zijn vader en de band. Een lied uitspelen lukt vaak genoeg niet. En dan zit hij daar met zijn gitaar in de hand, in gedachten verzonken. Vanaf zijn prille jeugd werden thuis vaker jamsessions gehouden. Het gebeurde regelmatig dat een drummer daarna te moe was om zijn drumstel weer mee te nemen. "Stiekempjes ging ik de volgende dag wel het drumstel bespelen", vertelt Jessurun. "Ik kon er niets van maar ik voelde me er al door aangetrokken." Daarna pakte hij de gitaar op. Zijn vader was een gerespecteerde gitarist. Jessurun zegt over hem: "Reo op gitaar was synoniem voor sound. Hij zei altijd: 'Je kunt gitaar spelen, maar dat maakt je geen gitarist.' Bij hem was één ding belangrijk: ontwikkelen van je 'eigen sound'. "Het was altijd prettig om de ervaringen wederzijds te delen, maar nog bijzonderder was het om samen spelen. De emotie staat altijd wel op de loer en met muziek maak je de deur wel wagenwijd open. Opgeven is geen optie, nooit geweest, dus ik neem m'n tijd om mijn gitaar weer op te pakken met als doel het nooit meer te laten liggen."

Veelzijdige mentor

'Let me be me'

HET OVERLIJDEN VAN zijn vader, vorig jaar, liet een diepe indruk achter op Jessurun. Zijn vader was behalve een voorbeeld, in vele opzichten ook zijn mentor in muziek, geneeskunde, jagen en vissen. Het verlies zorgde ervoor dat hij anders over het leven is gaan denken. "De les is te blijven ademen, genieten van het moment, want we zijn er maar voor even. Ik word nog dagelijks vergeleken met mijn vader, iets dat ik niet graag heb; let me be me." De vergelijking is pijnlijk en de associatie vaak gevoelig, omdat hij pas een jaar is overleden. "Soms schrik je echt van bepaalde uitspraken. Maar wat we zeggen van een ander, zegt vaak meer over onszelf dan van de ander." Geneeskunde heeft nu zijn volledige aandacht. Als arts heeft Jessurun de ruimte om zijn leven beter in te richten. "Je kunt het zo druk als mogelijk maken, of je kunt het rustig aan nemen", zegt hij hierover. "Uiteindelijk zal de levenskwaliteit beslissend zijn. Werken versus leven! Zoveel werken dat er geen leven overblijft, is ongezond. Daar moet je een evenwicht in vinden. Mijn vader werkte zich kapot tot zijn pensioen, met de hoop ooit de tijd te hebben om 'leuke dingen' te doen. Helaas kwam hij er niet aan toe. Ik probeer dat anders te doen, gezien wij artsen de adem inhouden, een heel leven lang, met de gedachte: 'Wat ga ik allemaal doen als ik vrij ben?'." Momenteel werkt hij op de Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis en treft hij voorbereidingen om de specialisatie gynaecologie te hervatten. Hij nam een pauze dit jaar om goed na te gaan of hij echt die richting op wilde gaan. Voor hem komt nu de patiënt op de eerste plaats. "Muziek zal er altijd zijn en je kunt toch met beide disciplines mensen raken. Net als de muziek is geneeskunde dankbaar. Je staat er eigenlijk nooit bij stil omdat je aldoor ermee bezig bent om iemand te helpen. Nauwelijks een moment rust, maar voor die ene patiënt is dat het moment. Als muzikant werk je naar een moment waarbij je eindelijk wordt gevraagd naar je handtekening, als dokter ben je blij als je dát effe niet hoeft. Ik vind het wel super cool als patiënten me vragen of ik die muzikant ben. Ik word dan even warm van binnen, en dan is mijn dag gemaakt."◊

Dit artikel is verschenen in onze weekendbijlage van 14 november

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina