Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • Dumpen van honden buiten alle proporties

Dumpen van honden buiten alle proporties

05/02/2016 16:00

Dumpen van honden buiten alle proporties

 

INTERVIEW - “In en rondom mijn huis lopen heel veel honden, allemaal van straat gehaald. Ik heb geen ruimte meer over”, zegt voorzitter van de Henk Abrahams Stichting Cynthia Ashruf. Straathonden in en rond Paramaribo kunnen zo goed als nergens meer naartoe. Tegelijkertijd worden er nog wel elke dag honden gedumpt en zijn er te weinig personen die Surinaamse honden adopteren. De stichting kan het probleem niet alléén oplossen; onze mentaliteit moet veranderen. Van opgeven willen de vrijwilligers ondertussen niets weten.

Tekst & beeld: Zoë Deceuninck

ER BESTAAN GEEN exacte cijfers over het aantal straathonden in Paramaribo, maar het probleem van het dumpen van honden is buiten proportie. Willen we in Suriname het dierenleed verzachten en hondenvrije, kadavervrije straten waarin de vuilniszakken gesloten blijven voor ze opgehaald worden, zullen we zorgvuldiger met de viervoeters om moeten gaan. "Dierenleed wordt gecreëerd door de mens helaas. Geen enkel dier wil van zichzelf een zwerfdier zijn", zegt Ashruf. De afstand die is ontstaan tussen mens en hond is in elke straat voelbaar. "We willen mensen laten begrijpen dat dieren levende wezens zijn, dat als je een hond knijpt of schopt, dat dat ook pijn doet. Elk levend wezen moet belonend opgevoed worden. Liefde voor dieren maakt verantwoordelijke mensen."

Trouwe viervoeters

Honden1

DE OPLOSSING LIJKT eenvoudig. "Mensen moeten stoppen met dumpen", zegt Marcia Mokamat, vrijwilliger bij de Henk Abrahams Stichting. Marcia kookt drie keer per week drie pakken rijst en krijgt in het veldwerk vaak hulp van haar kinderen. Ze werkt als assistent-asielbeheerder bij Stichting Dierenbescherming Suriname, maar haar liefde voor dieren stopt niet na haar werkuren. Twee keer per week zet ze zich in voor het voederen van de straathonden, een keer per week brengt ze een bezoek aan een vuilnisbelt. "Er zijn zoveel honden die echt onze hulp goed kunnen gebruiken. We doen ons best om ze allemaal te helpen, maar dat lukt niet altijd natuurlijk. Je kunt niet overal zijn. Soms rijden we wel langs een hond die niet een van onze vaste klanten is, maar dan stop ik toch."

'De honden weten dat wij eraan komen en verzamelen zich op de plaatsen waar wij passeren'

Mokamat is op stap met haar vijf kinderen, het is gezellig druk in de auto en iedereen heeft zijn ogen op de weg, in het geval er een nieuwe hond opduikt. Nog voor de auto goed en wel stilstaat op de plek van bestemming, komen de trouwe viervoeters al in volle snelheid aanrennen. Het is tijd voor het diner, en dat weten de honden maar al te goed. "Honden zijn gewoontedieren", zegt Ashruf. "Ze weten dat we komen en verzamelen zich op de plaatsen waar we passeren."

Al zolang ze zich kan herinneren, zorgt Ashruf voor het welzijn van de straathonden, sinds zes jaar doet ze dat met de Henk Abrahams Stichting. De inmiddels overleden Enrico 'Henk' Abrahams, oud-directeur van Bureau voor de Staatsschuld, heeft zeker 25 jaar lang elke dag heel veel straathonden in Paramaribo en omstreken voorzien van een goede portie voeding. Er werd elke dag thuis bij hem voor de honden gekookt. Nadien trok hij de straat op om de straathonden te voorzien van een maaltijd.

"De mogelijkheid om honden op te vangen is er gewoon niet, want Abrahams was en wij zijn nog steeds, beperkt in ruimte. Dus worden de honden op straat gevoerd." Toen Abrahams zes jaar geleden plotseling overleed, besloot Ashruf de zorg voor de straathonden door te zetten. "Met toestemming van zijn familie heb ik toen de stichting opgericht onder zijn naam. In eerste instantie deed ik het heel lang alleen, maar gaandeweg meldden vrijwilligers zich aan." Tot op de dag van vandaag komen de honden nog steeds samen op bepaalde tijdstippen, wachtend op hun maaltijd.

Vrijwilligers

Henk Abrahams3

IN TOTAAL TELT de Henk Abrahams Stichting twintig actieve vrijwilligers. Een vrijwilliger kan ervoor kiezen om het eten te maken, de straat op gaan en honden te voederen, of een combinatie van de twee. "Zo zorgen we er samen voor dat vele honden in Paramaribo en omstreken elke dag wat te eten krijgen," zegt ze, "we kunnen jammer genoeg niet in alle gebieden aanwezig zijn, maar we doen wat we kunnen."

Ook Jerome en Anita Duttenhofer hebben al zestien honden van de straat onder hun hoede genomen. "Er is nergens anders nog plaats, niemand moet ze hebben. Als vrijwilliger aan de slag gaan bij de Henk Abrahams Stichting is het enige wat we nog meer kunnen doen", zegt Jerome. Koken voor de honden en de straat op gaan voelt voor het koppel helemaal niet aan als een opgave, maar eerder ontspanning. "Het is helemaal niet zoveel moeite om wat rijst klaar te maken en je krijgt er zoveel voldoening voor terug. Het geeft zo'n goed gevoel om te helpen", zegt Anita.

Terwijl Mokamat al een oude bekende is voor de straathonden, gaan Jerome en Anita vandaag voor de vierde keer de straat op. Twee keer per week stelt het koppel zich verantwoordelijk voor het voeren van de honden op en rond een vuilnisbelt. Daarmee maken ze elke keer zeker twintig honden gelukkig. Anita loopt helemaal vol van vreugde terwijl ze toekijkt hoe de honden gretig van haar klaargemaakte maaltijd genieten. Tussen het voederen door is er genoeg tijd voor een hartverwarmende knuffel hier en daar. "De honden zijn je zo dankbaar, dat zie je gewoon."

'We proberen altijd eerst een thuis te zoeken voor honden die gecastreerd of gesteriliseerd zijn, maar dat lukt niet altijd'

Wanneer ze even heen en weer over de vuilnisbelt loopt, zijn er enkele trouwe viervoeters die haar op de hielen volgen. Maar Anita ziet erop toe dat elke hond wat te eten krijgt en niet alleen de grote jongens genieten van de maaltijd. Ook Mokamat speelt vaak bewaker wanneer ze de honden gaat voederen. "Sommige honden achtervolgen je auto naar je volgende voederplaats, in de hoop nog wat eten te krijgen. Dan moet je streng optreden, want het is wel de bedoeling dat elke hond eten krijgt." Jammer genoeg is er niet altijd genoeg eten voor iedereen. Je kunt als vrijwilliger nooit voorspellen hoeveel honden je zult tegenkomen. Zo zijn er vandaag alweer meer honden dan de vorige week. "Er is een nieuw nest puppy's bijgekomen. Nu ik dit weet, maak ik voor volgende week meer rijst klaar", zegt Anita.

De Henk Abrahams Stichting voedt niet alleen honden, er wordt daarnaast volgens een TNRsysteem gewerkt om het aantal straathonden terug te dringen. TNR staat voor Trap, Neuter en Return; oftewel vangen, steriliseren of castreren en terugplaatsen. Dat klinkt makkelijker dan het is: een vangkooi werkt niet altijd en soms duurt het wel twee uur voor een slaapmiddel begint te werken.

Voornamelijk de nieuwe, jonge honden zijn heel moeilijk te vangen. "Sommigen zijn heel schuw. Het is soms moeilijk, maar we geven niet op, we zullen ze vangen", zegt een overtuigende Ashruf. Nadat de honden zijn gevangen worden deze gecastreerd of gesteriliseerd en teruggeplaatst op straat. "We proberen natuurlijk eerst altijd een thuis te zoeken voor we ze terug op straat plaatsen, maar als dat niet lukt, hebben we geen andere keus. Wanneer we ze terugplaatsen, doen we dat in een gebied waar we weten dat er eten of drinken te vinden is, zodat ze ook voor zichzelf een beetje kunnen voorzien."

Rashonden

Henk Abrahams8

DE HONDEN OP straat en de vuilnisbelt vormen een schril contrast met de honderden US dollars die mensen wel bereid zijn te betalen voor Rottweilers, Pitbulls en Malshi-teefjes die op Facebook worden aangeboden. "De laatste tijd is er een trend gaande in Suriname met rashonden, waardoor het racisme naar Surinaamse honden erger wordt", zegt Ashruf. Ook vrijwilliger Anita en stichtingsvoorzitter Jerome Duttenhofer is de ontwikkeling niet ontgaan.

Anita: "Mensen willen alleen maar rashonden, zodat ze kunnen opscheppen tegen elkaar en iets te tonen hebben op straat. Al de rest is niet belangrijk genoeg en wordt gedumpt." "Om de schrijnende toestand van de straathonden op te lossen, moet het probleem in de kern worden aangepakt," zegt Ashruf. "Het is de mentaliteit van de mensen die moet veranderen." Nog veel te vaak vindt ze een plastic zak of een doos met puppy's voor haar deur.

De Stichting Dierenbescherming Suriname kampt met hetzelfde probleem en dus is zwerfhonden naar het asiel brengen ook geen oplossing meer. "Ik leef voor de Henk Abrahams stichting, ik sta elke dag op voor het welzijn van de honden, maar als ik 's avonds in mijn bed kruip, ga ik niet slapen met een goed gevoel. Daarvoor zijn er nog teveel problemen op straat."

Hoop 

'We moeten elkaar helpen en het probleem samen oplossen. Als je iets ziet bij de buren, ga rustig praten'

TOCH MERKT ASHRUF wel een vooruitgang in de jaren. Daarvoor wil zij haar waardering uitspreken voor Mariska Bemelmans, beheerder van het asiel van de Dierenbescherming Suriname. "Het is natuurlijk een proces en het probleem kan niet worden opelost van de ene dag op de andere. We zijn nu babystapjes aan het maken, maar ik heb nog hoop voor de toekomst." 

Dankzij Facebook kan de stichting een groter publiek aanspreken en daardoor merkt Ashruf dat steeds meer mensen zich het leed van de straathonden aantrekken en dat ze willen helpen. "Laatst hebben we een foto geplaatst van een grote lege vriezer toen ons eten op was. De reacties waren ongelovelijk: bedrijven, jongeren en ouderen, van alle kanten kwamen donaties. Nu zit onze vriezer weer vol. We worden nog steeds stil als we eraan terugdenken. Vaak gebeuren dingen uit onwetendheid, omdat mensen denken dat dieren dingen zijn, legt Ashruf uit.                  

"Er moet meer sociale controle komen, we moeten elkaar helpen en het probleem samen oplossen. Als je iets ziet bij de buren, ga rustig praten. Wijs hen op een vriendelijke manier op het feit dat een hond niet de hele dag in de zon aan een korte ketting kan blijven zonder water."

Vrijwilliger Mokamat voegt daar aan toe dat als je een hond hebt, je deze moet laten castreren of steriliseren. "Wanneer je een teefje thuis hebt die puppy's krijgt en je gooit die op straat, krijgen die weer puppy's en ga zo maar door. We kunnen ze wel voorzien van eten, maar als het dumpen niet stopt, zal het probleem nooit opgelost worden. "Ashruf: zorg voor dieren is een gedeelde verantwoordelijkheid."

Henk Abrahams8

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina