Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • 'Geld hoeft niet, alleen jouw motivatie'

Kansen vergroten door Community Tennis in Commewijne

09/11/2016 17:00

Kansen vergroten door Community Tennis in Commewijne

 

REPORTAGE - Met gesponsorde rackets, ballen en netten biedt coach Salome Veerman al jaren tennis aan kinderen uit arbeidersgezinnen in Commewijne. Kansarme kinderen hebben niet dezelfde mogelijkheden. “Ze moeten hier harder knokken.”

Tekst & beeld: Caroline van Schubert

'LOS!' KLINKT EEN kinderstem wanneer de gele bal het net passeert. Blote voeten rennen naar de zijkant van het veld en springen onderweg over een scheur in het beton. Het racket raakt de bal en eindigt bij de tegenpartij achter de lijn. Vijftien tegen nul. Vuisten worden gebald aan de ene kant van het net, terwijl anderzijds gemompel overheerst.

Het is zaterdagmiddag in het plaatsje Ellen in het district Commewijne. Op een steenworp afstand van het ooit florerende gezondheidscentrum en de inmiddels overwegend vervallen arbei- derswoningen, ligt de tennisbaan van Stichting Community Tennis Suriname. In de verte prijkt het geraamte van suikerfabriek Mariënburg aan de horizon. Het merendeel van de bewoners van dit gebied zijn de voormalige arbeiders van de plantage en hun (klein)kinderen.

Het stimuleren van community tennis staat hoog op de todolijst van de Surinaamse Tennisbond. Een simpel houten bruggetje geeft toegang tot het tennisveld. Een eenvoudig hutje van golfplaten dient als opslag, er zitten gaten in de netten, gras groeit door de witte lijnen op de baan heen en kinderen spelen afwisselend op blote voeten, badslippers of sneakers.

Het geeft een ander beeld dan de tennisclubs in Paramaribo, maar de liefde voor tennis is onder de aanwezigen minstens zo groot. "Tennis hoeft geen elitesport te zijn. Dat wil ik met dit project laten zien", zegt tenniscoach en initiatiefnemer Salome Veerman. Volgens Veerman heeft ieder kind het recht om kennis te maken met tennis, ongeacht leeftijd, afkomst of etniciteit.

Het is warm, maar je moet doorzetten

Met behulp van sponsoring en, eerlijk toegegeven, ook veel bijdragen uit eigen zak, draait ze nu zo'n vijf jaar het project. Iedere zaterdag kookt ze een grote pan met eten, als extra steun voor de kinderen. Vandaag staat moksi-aleisi op het menu. "Dit project is voor kinderen in een buurt waar minder geld en kansen zijn. Kinderen hier moeten harder knokken om hun doelen te bereiken."

De zon schijnt op haar felst en met temperaturen van 35 graden is de oppervlakte van het veld heet, maar het lijkt de speler op zijn blote voeten niet te deren. "Het is wel warm, maar je moet gewoon een beetje doorzetten", mompelt hij zacht terwijl hij uitrust op een bankje in de schaduw. Zweetdruppels glijden over zijn voorhoofd. Hij speelt hier als het kan iedere dag. Uit school, samen met zijn buurtgenoten en op zaterdag als hij training krijgt van Veerman. Net als de zestienjarige Max, die het liefst iedere dag op de baan staat.

Tennis is zijn passie. "Vanaf dag één ben ik verslaafd", lacht hij terwijl hij een hap neemt van de moksi-aleisi. Tennis kende hij tot twee jaar geleden alleen van televisie, maar sinds hij zelf speelt, is het constant in zijn gedachten. "Mijn droom is om later coach te worden, zodat ik kinderen in dezelfde situatie kan helpen", vertelt hij. "Het is een mentaal spel. Je leert snel denken en samenwerken."

Voorbeeldfuncties

Ten1

VANDAAG IS HET een bijzondere dag voor de kinderen, omdat de Nederlandse tennisser Serinho Wijdenbosch een training komt geven. Als kind van Surinaamse ouders begon hij op tienjarige leeftijd met tennis in het Nederlandse Obdam. Nu wil hij iets terug doen voor de kinderen in het land van zijn vader en moeder.

"Het is geweldig, maar ook erg dubbel", vertelt hij met gemengde gevoelens. "Het doet me pijn dat kinderen in Suriname zo moeten leven en niet dezelfde mogelijkheden krijgen als kinderen in Nederland." Des te meer bewondering heeft hij voor de trots die de kinderen blijven dragen om Surinamer te zijn. Sport kan daar ook een bijdrage aan leveren, volgens Wijdenbosch. "Dit land heeft voorbeeldfuncties nodig. Tennis brengt discipline en beweging, maar houdt vooral de kinderen van de straat. Door te kijken naar voorbeelden binnen tennis, verbreedt het ook hun wereld."

En die voorbeelden hebben de kinderen zeker. Zo'n dertig tussen zes en zeventien jaar oud zijn naar de baan gekomen om een les van de toptennisser te volgen. Wanneer Wijdenbosch ze vraagt naar hun idolen, worden namen als Maria Sjarapova, Novak Djokovic en Serena Williams genoemd. Tijdens de training leren de kinderen naast balvaardigheid ook samen te werken en zelfvertrouwen te krijgen in zowel het spel als het dagelijks leven.

"Het gaat niet eens om hoe goed ze spelen. Het gaat erom dat ze hier kind kunnen zijn, want ik denk dat kinderen snel volwassen moeten worden in deze buurt", zegt Wijdenbosch.

Wimbledon

Mijn kinderen moeten zich meer bewijzen dan die van de stad

VOOR HET MERENDEEL van de kinderen is tennis vooral een hobby. Anderen dromen groot, zoals de elfjarige Elydan. "Ik wil een grote ster worden. Eerst toernooien spelen binnen Suriname en dan naar het buitenland gaan", zegt hij terwijl hij met de bespanning van zijn racket speelt. Uiteindelijk wil hij net als zijn grote voorbeeld Novak Djokovic ooit het prestigieuze Engelse Wimbledon toernooi winnen.

En Elydan heeft kwaliteiten; tot nu toe heeft hij alle toernooien gewonnen. Maar hij zal er hard voor moeten werken volgens coach Veerman. "Mijn kinderen moeten zich meer bewijzen dan kinderen van de stad. Wij worden niet door iedereen als een volwaardige tennisclub gezien." Net als andere kinderen kunnen Veermans pupillen middels toernooien de Surinaamse selectie halen en gaan spelen in het buitenland.

Maar de eisen van de bond zijn streng. "Ouders kunnen daarin vaak niet steunen. Maar als het moet, zal ik weer voor ze gaan bedelen bij de instanties. Ik zeg het ze ook altijd: 'Ik zal jullie nooit in de steek laten. Je hoeft me geen geld te geven, alleen je motivatie.' Ik speel niet gewoon een leuk spelletje met ze, ik ben serieus bezig. Ik wil dat ze het beste uit zichzelf halen."

Stiekem toekijken

Ten3

VEERMAN IS EEN strenge coach, sommigen noemen haar zelfs arrogant. Maar ze weet hoe het is om in de schoenen van deze kinderen te staan en dat is haar motivatie. Zelf groeide ze op in Mariënburg en was gefascineerd door het tennisspel dat door directieleden van de fabriek werd gespeeld. "Als kind stond ik stiekem in de bosjes te kijken. Dat mocht eigenlijk niet, want tennis was vroeger niet voor de gewone mensen daar. Zonder ooit een racket in mijn handen te hebben gehad, leerde ik hoe het spel werkte", mijmert ze over haar jeugd. Pas na een verhuizing naar Paramaribo is ze zelf gaan tennissen.

Met de beperkte middelen die ze nu heeft, wil ze er het beste uithalen voor deze kinderen. "Wanneer ik hun reacties zie als ze dan naar een club in de stad gaan om een toernooi te spelen, maakt dat voor mij alles goed. Kijk, ik krijg er gewoon kippenvel van", zegt ze geëmotioneerd terwijl ze naar haar arm wijst. "Het is heel belangrijk voor het zelfvertrouwen en eigenwaarde van een kind. Bij tennis uit je je gevoelens, maar dan met een racket en een bal."

Toch zijn het vooral nog jongens die op de zaterdagen komen opdagen. "Meisjes zijn wat minder strijdlustig", denkt Veerman. "Het heeft ook te maken met de opvoeding, want ze moeten bijvoorbeeld eerst de was doen of het huis schoonmaken op zaterdag. Dan zijn ze moe en gaan daarna liever iets leuks doen dan luisteren naar die strenge coach", lacht ze.

We spelen tot we de bal echt niet meer kunnen zien

Een van de meisjes die wel regelmatig komt is Rashifa. Dat ze in een jongenswereld terecht lijkt te zijn gekomen, doet haar weinig. Gekleed in compleet tennistenue is ze net als one of the guys. "Mijn buurjongen heeft me de eerste keer gebracht. Ik vind alles leuk aan tennis, daarom kom ik iedere week."

De avond begint langzaam te vallen wanneer de trainingsdag tot een einde komt. Terwijl Wijdenbosch na een laatste groepsfoto en motivatierondje afscheid neemt van de kinderen en Veerman begint met het opruimen van de materialen, speelt een groepje oudere jongens nog door. "We spelen tot we de bal echt niet meer kunnen zien", licht één van ze toe.

Cirano is leerling van het eerste uur, maar sinds kort gestart met het vwo. Daardoor heeft hij minder tijd om te spelen. "Sommige ouders uit de buurt zijn bang dat hun kinderen niet goed presteren op school door tennis. Bij mij is dat niet zo, het motiveert me juist om te gaan leren."

Later wil hij huisarts worden. Tennis is voor hem vooral ontspanning. Met name het samenwerken vindt hij leuk, maar net als andere kinderen van het community tennis merkt hij ook dat er ook gediscrimineerd wordt. "Kinderen uit Paramaribo zijn anders, er is niet altijd eenheid. Maar tennis heeft niets te maken met hoe rijk je bent, er hoort geen verschil te zijn tussen kinderen uit de stad en uit de districten."

Dit artikel is verschenen in onze bijlage van 5 november 2016

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina