Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • 'Een mens vol avonturen'

'Een mens vol avonturen'

12/04/2017 17:00

'Een mens vol avonturen'

 

ACHTERGROND - Lindie Aboikoni (29) verruilde zijn baan in Paramaribo om in het Boven-Suriname gebied te gaan werken als assistent-manager van Hotel Botopassie. Niet alleen om in de natuur te zijn, maar om ook een bijdrage te leveren. ‘Ik had in de stad prettige collega’s en een goede baan, maar voelde mij niet gelukkig.’

Tekst: Audry Wajwakana - beeld: Irvin Ngariman

DE DRUKTE OP en rond de botenhelling bij de enige aanmeersteiger die geldt als belangrijkste doorgang naar het Boven-Suriname gebied blijft fascineren. De plek kent zelden een rustig moment. Het aan boord gaan verloopt echter vlot en de tocht per korjaal is daarna, zelfs met het eentonige geluid van de buitenboordmotor een oase van rust. Eenmaal aangekomen bij Hotel Botopasie liggen er al enkele gasten in hangmatten op het balkon van de bovenverdieping. Aboikoni voelt zich op zijn plek. De Saramakaner uit het dorp Dangogo aan de Pikin Rio sprak als kind niet veel. Dat hij door zijn bescheidenheid vaak op school werd geplaagd, deerde hem niet.

Het dichte oerwoud rond zijn geboortedorp was de plek waar hij zich het meest op zijn gemak voelde. Als indertijd nogal introverte jongen uitte hij zijn gevoelens het liefst in gedichten, verhalen en tekeningen. Aan een lange tafel in het open vertrek van het hotel liggen behalve diverse bonboekjes ook notitieboekjes. Aboikoni werkt de administratie van de verkochte drankjes nog even bij. Hij pakt vervolgens één van de notitieboeken op tafel. "Dit is een van de schriften waarin ik mijn gedichten of aantekeningen maak als ik iets bijzonders op de dag heb meegemaakt", lacht hij. Sinds enkele maanden is hij een milieubeweging gestart in het dorp Botopasi om het probleem van niet- organisch afbreekbaar afval in het binnenland aan te pakken. Hij werkt tegelijkertijd aan zijn eerste gedich- tenbundel, met als titel 'Een mens vol avonturen', die hij dit jaar hoopt uit te brengen. "Het zijn gedichten waarin ik mezelf in beschrijf en de dingen die ik in mijn leven heb meegemaakt."

De 29-jarige is geboren tijdens de Binnenlandse oorlog. "Mijn moeder was hoog zwanger van mij toen de dorpelingen te horen kregen dat de militairen op weg waren naar het dorp." Toen de weeën op gang kwamen, kon ze niet naar de medische post worden gebracht, aangezien die al gesloten was. "Ik ben dus thuis geboren. Na enkele dagen vlogen helikopters en vliegtuigen boven het dorp en weer werd een bericht gestuurd dat de militairen dichtbij waren." Samen met zijn moeder, zus en enkele kinderen zijn ze in het bos gaan schuilen. "Ik was toen nog geen week oud toen mijn eerste eigen avontuur al begon."

Zwaar leven in de stad

Mijn vader kon vanwege zijn ziekte niet werken en ik moest voor hem zorgen

WAAR DE JONGENS van zijn leeftijd in het dorp het liefst gingen voetballen, trok Lindie vaak alleen het bos in. "Zonder vrees voor giftige slangen of andere gevaarlijke dieren. En als ik uit het bos kwam, moest ik mijn moeder vertellen waar ik zo heen ging." De verhalen kon hij alleen aan zijn moeder kwijt, omdat hij heel erg verlegen en teruggetrokken was. Aboikoni ging op veel latere leeftijd naar school. Toch deed hij hard zijn best om de lagere school in het dorp zo snel mogelijk af te ronden. "Ik was zestien jaar toen ik in 2004 als beste van de glo-school in het dorp slaagde." Voor een vervolgstudie aan het mulo was hij genoodzaakt om naar de stad te gaan. Het leven in de stad was zwaar voor hem.

Vooral omdat hij steeds moest verhuizen. Van 2004 tot 2013 heeft hij op zeven verschillende plaatsen gewoond zonder zijn studie te hoeven onderbreken. "De families in de stad hebben het evenals mijn ouders niet zo breed. Mijn moeder die in het dorp woonde, had helemaal geen inkomen. Mijn vader kon vanwege zijn ziekte niet werken en ik moest voor hem zorgen." Na school ging hij van vier uur 's middags tot acht uur 's avonds als verpakker bij een bekend handelsbedrijf werken. Na sluitingstijd werkte hij als receptionist bij een short time hotel. Uren die hij deels besteedde aan zijn studie en deels aan zijn hobby: gedichten schrijven. Voor uitrusten was soms maar weinig ruimte.

Doorbraak

"ALS KLEINE JONGEN hield ik ervan om naar wijsheden en toespraken van ouderen te luisteren. In mijn studentenperiode had ik niemand om over mijn gevoelens te praten, maar ik had wel altijd een pen en papier." Gaandeweg heeft hij dat verder ontwikkeld en schreef hij notitieboekjes en schriften vol met verhalen en gedichten. Het liefst schrijft hij over liefde, innerlijke vrijheid, het echte leven, respect en waardering. "Het echte leven beleef je pas als je je kan loskoppelen van alle materiële zaken waarvan je denkt dat die je blij en gelukkig maken." De doorbraak voor het schrijven van gedichten kwam in 2011 toen hij 'Wie ben ik' schreef en die op zijn Facebook-pagina plaatste.

"Vrienden hebben dat gedicht verder digitaal verspreid en dat heeft me geïnspireerd om meer te gaan schrijven, waarvoor ik een aparte fanpage heb aangemaakt." Naast dichten doet Aboikoni ook aan schilderen. "Ik schilder niet op de traditionele manier op canvasdoeken en acrylverf, maar met textielverf op katoenen of dacronstoffen, die als ze beschilderd zijn als omslagdoek gedragen kunnen worden." Soms worden zijn creaties door toeristen gekocht.

Niet gelukkig

Ik had een redelijk goed betaalde baan, maar ik voelde mij niet gelukkig

NA DE MULO-SCHOOL doorlopen te hebben, slaagde Aboikoni voor het Natin en koos hij bewust voor de studierichting bosbouw-toerisme. Al van kleins af aan is hij milieubewust ingesteld. "Ik houd van mijn cultuur en de natuur. Ik zou voor een ander beroep kunnen kiezen, maar dan zou het mij niet de mogelijkheden geven om bezig te zijn met de natuur en mijn cultuur." Na zijn afstuderen in november 2013 bleef hij in het dorp Kayana, waar hij zijn afstudeeronderzoek deed in gemeenschapstoerisme. Hij bleef er tot 2014 werken. Aangezien hij verder wilde studeren, schreef hij zich in voor de Hbo-studie 'Duurzaam toerisme en trends' en startte bij Royal Torarica als frontdesk medewerker.

"Ik had een redelijk goed betaalde baan met prettige collega's, maar ik voelde mij niet gelukkig. Ik wilde het liefst in mijn bandja koso (traditionele omslagdoek) rondlopen dan in strak gestreken overhemden." Dat gevoel bleef. Hij miste de boslucht. Niet lang daarna werd hij door een collega in contact gebracht met Corry Vonk, mede-eigenaar van Hotel Botopassie. Die was op zoek was naar een assistent-manager. Dat was voor hem de ultieme kans, die hij zonder twijfelen aangreep. Dit avontuur heeft hem veel nieuwe uitdagingen gebracht. Hij geeft voorlichting over het milieu aan jongeren in het dorp Botopasi, dat aan de overkant van het hotel ligt. Hij maakt zich vooral zorgen over de manier waarop in de dorpen in Boven-Suriname met non-organisch afval zoals petflessen, plastic, aluminiumblikjes en foambakjes, wordt omgegaan. Op eigen initiatief besloot hij voorlichtingssessies op school te houden. Maandag 3 april heeft hij met zijn 'Limbo Teego' (schoon voor eeuwig) officieel het startsein gegeven voor het project duurzame milieucampagne.

Elk kind dat een volle vuilniszak met huis- en zwerfvuil op school inlevert, ontvangt een schoolpakket en het lidmaatschap van 'Limbo Teego' samen met een stempelkaart, waarbij elke nieuwe ingeleverde volle zak een stempel oplevert. Het kind dat na drie maanden de meeste stempels heeft verzameld, ontvangt een tablet. Afgelopen maandag zijn de eerste 75 pakketten en stempelkaarten op de school van Botopasi gebracht. Het project moet uiteindelijk tot een mindshift over het omgaan met vuil leiden. In het begin financierde hij het project met zijn eigen salaris, maar nu krijgt hij ook steun van zijn werkgever. Aboikoni hoopt zijn project naar andere omliggende dorpen te kunnen uitbreiden. Hij is ervan overtuigd voldoende fondsen hiervoor te kunnen generen. De verlegen jongeman is uit zijn schulp gekropen en durft veel meer. ◊

Dit artikel is verschenen in de weekendbijlage van 8 april 2017.

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina