Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • 'Ik wil Suriname branden, precies zoals het is'

'Ik wil Suriname branden, precies zoals het is'

02/08/2017 16:00

'Ik wil Suriname branden, precies zoals het is'

 

ACHTERGROND - Google Ricardo Thomas en je krijgt vrijwel geen hits. Vervang Ricardo met Huggy en je hebt beet! Hij was rechterhand van een van de pioniers in Nederlandse dj-land in de jaren negentig, Paul Elstak, enkele jaren geleden begon hij met Club +597 in Suriname. Toen kroop Suriname in zijn ziel en die band baarde uiteindelijk Alakondre Magazine.

Tekst: Euritha Tjan A Way - beeld: Collectie Ricardo Thomas

HIJ HEEFT HET uiterlijk van een echte uitsmijter, groot en grofgebekt lijkt hij. Maar als hij praat, valt op te merken dat de scherpe randjes aan Ricardo 'Huggy' Thomas zijn bijgeschaafd. Intussen vijftig jaar heeft hij de kennis die met de jaren komt en de rust na het verlies van de wilde haren. "Als mens voel ik me nu veel meer compleet", zegt hij onderwijl veelzeggend kijkend naar zijn wederhelft Peggy Elemans, die deels samen met hem het blad maakt. Ze komt net het zwembad van Courtyard by Marriot uit waar de twee logeren, samen met haar twee meisjes. Huggy, zoals hij graag genoemd wordt, zwom er tot voor kort ook in, maar is zich toonbaar gaan maken voor het interview en heeft de eerste drie versies van Alakondre Magazine bij zich. Een lifestylemagazine dat volgens een bepaald concept Surinamers en diversiteit belicht. "Het is binnenkort ook in Suriname te krijgen. Dat heb ik net afgedongen van Vaco. Het kost hetzelfde als in Nederland. Dat kost mij geld, maar ik vind het belangrijk dat het ook hier te krijgen is."

Positief Over zijn magazine en de band die hij heeft met Suriname en Surinamers, vertelt hij honderduit. De woorden rollen eruit als een bulderende waterval die al de tekortkomingen die je als Surinamer doorgaans voelt, van je afspoelt. Zo positief klinkt het allemaal. Maar vraag je naar zijn verleden, dan moet je het er echt uittrekken. "Ik weet niet of het relevant is", klinkt het weifelend. Dan eerst maar beginnen met zijn filosofie en datgene wat hij wil neerzetten met het blad. "Ik heb geleerd dat ik als buitenlander het recht niet heb om hier te komen zwaaien met een dikke vinger om te vertellen hoe het moet. Dat word je niet in dank afgenomen en dat waarderen de mensen niet. Je komt als Nederlandse Surinamer naar Suriname en dan ga je uitleggen hoe dat moet gaan? Suriname houdt niet van veranderen." "Mijn moeder woont nog steeds aan de Drambrandersgracht, waar ik ook ben geboren. Als ik daar kom, is het huis nog net zo als in de jaren zeventig. Mijn moeder zei ook altijd 'laat dat ding daar, precies daar'", illustreert hij de afwezige behoefte aan verandering grijnzend.

Acceptatie van dat gegeven klinkt door in zijn stem wanneer hij zegt: "En zo zijn Surinamers." De Nederlandse Surinamers komen terug, ze komen met vakantie, geven geld uit en dus een impuls aan het toerisme, maar mensen vinden het niet goed. "Het resultaat is dat degene die hier op vakantie zijn gekomen, naar huis gaan en beginnen te klagen. Niets was goed. Niet de service, niet de mensen, niet hun opstelling. Die twee uitersten zorgden voor een negatieve spiraal die ik wilde doorbreken. Dat moeten we niet meer doen. Je kan Suriname niet beoordelen op basis van de Nederlandse standaarden. Je hebt pas het recht om te gaan klagen wanneer je hier woont en helpt opbouwen. Tot dan kan je maar liever accepteren dat je geen Surinamer bent. Als Nederlanders naar Spanje gaan, hebben ze daar toch ook niets te zeggen?" Maar Huggy liep niet altijd rond met dit verlichte idee. "Ik was eens ook zo. Ik kwam in 2011 naar Suriname. Initieerde mijn eigen zaken. Ik was bezig met Club 597 en zette concepten neer voor het Marriot en andere klanten. Maar toen ervoer ik ook wat het betekent om een Surinaamse Nederlander te zijn", legt hij de afwijzingen uit waar hij tegenaan liep. "Desalniettemin kroop Suriname in mijn ziel. Maar dan niet als Surinamer, maar als Nederlandse Surinamer", tracht hij zijn gemengde gevoelens uit te leggen.

Geen media

Elke editie word beter

UITEINDELIJK VERTROK HIJ terug naar Nederland. Een illusie armer, maar een wijsheid rijker. En een die hem maar niet wilde loslaten. "Uiteindelijk kwam het idee om een magazine te starten in augustus vorig jaar in me op. Dat kwam doordat ik aan het nadenken was over hoe de negatieve spiraal over Surinamers en tussen Surinamers onderling kon doorbreken. Ik dacht Surinamers zijn overal in de wereld te vinden. We zijn rijk, maar we hebben geen media, geen platform om dat te laten zien en om er wat mee te doen." Peggy ondersteunde het idee van haar partner omdat ze de stem van haar eigen mensen, de Molukken, een beetje een stille dood had zien sterven in Nederland. "Niemand luisterde naar hun, dus dan telden ze niet meer mee. Dat wilde ik niet zien gebeuren met Surinamers." Huggy slaat met vlakke hand op tafel alsof hij teruggevoerd wordt naar dit ahaamoment vorig jaar. "Kijk als je media hebt, dan kan je inspraak gaan afdwingen en dan pas kan je een grote mond opzetten en verandering afdwingen. Tot dan denkt men je maar weg." Toch is er in zijn concept geen plek voor klaagzang. "Ik ga niet klagen over racisme en discriminatie en dat soort dingen.

IMG_0043

Ik benoem ze wel, maar dan op een heel andere manier. Iemand roept bijvoorbeeld dat er onvoldoende goede zwarte modellen zijn in de Europese fashionindustrie. Ik laat in AK-Magazine zien dat dat niet zo is, door een aantal pagina's te besteden aan zwarte topfashionmodellen. Mensen zeggen dat de politie niet divers is, ik laat dan juist de diversiteit zien bij de politie. Ga ik een klaagzang opstarten, dan zorg ik ervoor dat een groot deel van het Nederlands publiek mijn blad niet koopt en dan schiet ik mijn doel voorbij." Ak-Magazine is een full colour matte lifestylemagazine van 164 pagina's en wordt uitgegeven door 01#GROUPmedia. Op de cover van de tweede editie staat Roué Verveer en op de derde staat Edson Braafheid met een kroon op zijn hoofd, sieraden, tatoeages en een heusepangiom; een echte eye catcher. "Elke editie wordt beter, we leren steeds meer", zegt Huggy terwijl hij zelf wijst op enkele tekortkomingen in de verschillende edities. Wat opvalt zijn de stevige kaft en de fotoshoots die er gelikt uitzien. Verschillende rubrieken sieren de pagina's. 'Surinamers Wereldwijd' en 'I Am Somebody' springen er werkelijk uit. Zo op het eerste gezicht lijkt het meer een mannenmagazine, dat evenwicht wordt bij de volgende editie rechtgetrokken doordat er een aantal pagina's gesierd zullen worden door vrouwelijke topmodellen. En natuurlijk is een lifestylemagazine niet compleet zonder een vleugje erotiek en een pagina met culinaire hoogstandjes.

Suriname branden

Een artiest is rauw

TOCH IS HET niet de bedoeling van Thomas om het allemaal mooier te maken dan het is. "Wat ik doe, is Suriname branden." En dan wordt er toch een tipje van de sluier gelicht en krijgen we een inkijk in een veelbewogen leven die hem de naam Huggy opleverde. "Ik heb in mijn leven veel met artiesten gewerkt. En een artiest is rauw. Je kan hem niet veranderen, want zo is ie. Je moet hem verkopen zoals hij is. En dat is wat ik wil doen met Suriname en Surinamers. Ik wil Suriname branden. Surinamers laten zien zoals ze zijn. En dat is heel wat. Ik reken dan ook af met de mythe dat Surinamers in Nederland lui zijn en dat ze leven van de steun. Dat is al lang niet meer zo." Huggy heeft heel veel respect en put veel kracht uit de groep Surinamers die als eerste naar Nederland ging. "Ze kwamen er terecht in een vreemd land, vreemde cultuur, vreemde beroepen en ze hebben hard gewerkt. Ondanks dat ze gediscrimineerd werden, bleven ze hard werken met als belangrijkste doelen; educatie en ontwikkelingskansen voor hun nageslacht. Dat zijn wij en daar moeten we op voortbouwen.

17103683_1838733073049865_1683864118834191701_nZe waren pioniers en dat gezeur over Zwarte Piet kon ze echt niets schelen", vindt de hoofdredacteur van AK-Magazine, terwijl hij met pretoogjes kijkt naar zijn (zaken)partner die na uitgezwommen te zijn even aanzit tijdens het interview. Maar zoals zo vaak is dit inzicht gekomen na een aantal dure lessen. En nu gaan de deuren naar zijn verleden wagenwijd open. Huggy heeft gewerkt aan grote Europese concepten zoals Real Hot en deed het Europees management van enkele artiesten verbonden aan Bad Boy records, zoals Notorious BIG. Ook voor LL Cool Jj en meer grote namen in de muziekindustrie, zoals Back Street Boys, deed hij zaken in Europa. In een interview met het blad Trouw in mei 1996 wordt hij beschreven als rechterhand van de superpopulaire dj Paul Elstak die vanwege zijn dubieuze fanbase erg steunt op de diensten van Huggy 'een voormalig uitsmijter en nu de rechterhand van Elstak'. "Ik ben altijd al ondernemend geweest.

Ik begon op mijn zestiende met een portiersorganisatie. Ik had een chauffeur om mij heen en weer te rijden want ik mocht zelf nog niet rijden. Bij mij gaat het niet om het grote geld en de grote auto's en nog meer. Maar als ik iets doe, doe ik het goed. Ik ben een perfectionist", legt Huggy, die Suriname op driejarige leeftijd verliet, uit. Maar hoe hoger de toppen, hoe dieper de dalen doorgaans zijn. "Mijn perfectionistische houding werd mijn nekslag. En nadat ik in 2011 voor de tweede keer failliet ging, kwam ik terug naar huis. Ik had al die jaren niet geleefd als Surinaamse Nederlander maar als gewoon iemand die doet en laat zoals hij dat zelf goed vindt. Ik leerde het land toen pas op waarde schatten en de mensen ook. Daaruit heb ik geput om toch weer op te pakken. En het gaat steeds beter."

Concepten

HUGGY WEET DAT hij niet rijk gaat worden met het magazine, maar de concepten die hij kan opzetten en de samenwerkingen die hij kan aangaan, maken deze investering de moeite waard. AK-Magazine wordt nu de officiële digitale inflightmagazine van Tui en ondersteunt een aantal initiatieven in Suriname en Nederland. "Ik kom niet vertellen hoe het moet, ik kom slechts datgene ondersteunen wat de Surinamers en Suriname zelf willen." Volgens hem ligt het geheim van een meer-positieve band tussen Surinamers aan weerzijden van de oceaan in meer waardering hebben voor elkaar. Met een overtuigende knik klinkt het: "Als wij ervoor kunnen zorgen dat een Surinamer even hard gaat rennen voor de Nederlandse Surinamer als voor de Nederlander. En als de Nederlandse Surinamer niet altijd met een betweterige houding komt aanzetten, als we die twee dingen voor slechts een heel klein beetje kunnen realiseren, zijn we rijk." ◊

Dit artikel is in de krant van 29 juli verschenen

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina