Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • Tussen hemel en hel

Tussen hemel en hel

09/08/2017 16:00

Tussen hemel en hel

 

ACHTERGROND - Slechts zij met een doodwens besluiten een elektriciteitsmast te beklimmen... Of niet? Op 12 juli belandde de 32-jarige Stephen keihard op de grond, nadat hij een EBS-mast aan de Highway beklom. Zoals gewoonlijk werd dit door omstanders gefilmd. Het gelach op de achtergrond ging bij de familie door merg en been.

Tekst: Agatha Castillo - beeld: Mario Castillion

NIET VER VAN  de mast waar een bijna fatale stroomstoot Stephen op het randje van leven en dood bracht, staat het kleine stenen huis waarin hij woont. Op het goed onderhouden achtererf wordt het verhaal achter het tragisch ongeval ontvouwd. Met een dikke agenda in de hand neemt Agnes Fujooah, de moeder van Stephen, plaats aan een tafel. De vrouw van middelbare leeftijd maakt een ontspannen indruk. Te midden van enkele oude auto's en rondlopende kippen slaakt ze een diepe zucht. Het beruchte voorval kan zij zich herinneren als de dag van gisteren.

Van de twee jongens die moeder Fujooah rijk is, is Stephen de jongste. Van jongs af aan maakte hij een rustige indruk en speelde hij liever alleen. Hij bezocht de lagere technische school. In tegenstelling tot zijn broer had hij in zijn puberjaren weinig tot geen vrienden. Naar school gaan, zijn moeder bijstaan en werken in het casino leken de enige drie dingen die hem interesseerden. Maar hij stond altijd klaar voor een ieder die zijn hulp nodig had. Neef Mario Castillion bevestigt dit karakter. Hoewel zij niet in dezelfde buurt wonen, zijn de neven wel samen opgegroeid.

"Na de oppas haalden we Stephen en zijn broer op en bleven ze bij ons totdat hun moeder hen na het werk kwam ophalen." Castillion beschrijft Stephen als een vrolijke en beleefde jongen die hard werkte voor zijn geld. Voor zijn moeder deed hij verschillende kleine klusjes. Later fietste hij dagelijks vanuit zijn woonplaats - een zijstraat van de Toekomstweg - naar zijn werkplek - een casino aan de Jozef Israëlstraat - waar hij in de keuken werkte. "Er waren niet altijd bussen beschikbaar, dus in de late avonduurtjes fietste hij die hele route." Stephen was een man van aanpakken! "Op een gegeven moment zei hij 'mam je werkt te hard ik ga nog een extra baan zoeken'." Hoewel de moeder geen voorstander hiervan was, bleek Stephen al gauw bij iemand schoonmaakwerk te verrichten. Een maand later wilde hij niet meer naar school. Daar stak zijn moeder, die heel verrast was met deze wending bij haar zoon, een stokje voor.

Voorgevoel

Het is mijn fout dat ik niet achter hem aan ben gelopen. Precies twee dagen erna draait hij door

IN JULI 2006 begint moeder Fujooah iets raars op te merken. "Elke dag op een vast tijdstip verliet hij het huis. De blik in zijn ogen was anders. Hij groette 's morgens niet meer. Ik zag aan hem dat het niet goed ging", zegt zij terwijl ze de momenten bijna herleeft. Na anderhalve week haar zoon geobserveerd te hebben, eiste de bezorgde moederduidelijkheid. Nors en zwaaiend met een arm noemde hij de naam van de persoon naar wie hij naartoe ging. Waarschuwend droeg zij hem op niet meer naar de plek te gaan, omdat zij vermoedde dat het verkeerd zou aflopen. Ondanks dat voorgevoel besloot zij niet achter hem aan te gaan toen hij toch vertrok. "Het is mijn fout dat ik niet achter hem aan ben gelopen", zegt zij zachtjes met haar hoofd diep naar voren gebogen. "Maar het is Stephen, ik heb nooit problemen met hem gehad en ik vond het daarom niet nodig."

Plotseling recht opzittend en klappend in haar handen vervolgt zij: "Precies twee dagen erna draait hij door." Stephen begon plotseling te rennen en wartaal te bezigen. Vertelde wie zijn baas is, waar hij werkt en wat hij allemaal moest doen. Hoeveel huizen hij bezit, euro's die in overvloed beschikbaar zijn. "Den man poti mi na doro. Dyadungru, mi wanigwe na mi oso", riep hij. De rustige jongen was veranderd in een boze man die terug naar zijn huis en baas wilde. Stephen is hierna nooit meer de oude geworden. De daaropvolgende elf jaar doet de familie diverse pogingen om hulp voor hem te zoeken. "Wij belijden het volle evangelie. Sommige mensen verbieden me dan ook om naar een bonuman te gaan. Maar als je nergens hulp kan vinden, probeer je van alles. En God heeft de bomen en planten gemaakt, dus als ik bladeren daarvan pluk om die te gebruiken voor zijn medisch welzijn, is daar toch niets verkeerd aan?", stelt de bezorgde moeder bijna radeloos.

Isolatiekamer

Hij was opgesloten in de isolatiekamer. En we kregen niet te horen waarom dat moest

DE ZOEKTOCHT NAAR genezing begon met een bezoek aan de huisarts, die hem gelijk verwees naar de psychiater. "Hij is daarnaast zelfs een paar keer in het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) blijven slapen." Tijdens dit verblijf mocht Stephen twee weken geen bezoek van zijn moeder ontvangen. "Hij was opgesloten in de isolatiekamer. En we kregen niet te horen waarom dat moest." Hierna mocht Stephen naar huis en kreeg hij medicijnen voorgeschreven. Van een genezende werking van die medicijnen is echter totaal geen sprake. Erger Door de jaren heen is het gedrag van Stephen steeds erger geworden. In de volgeschreven agenda waarmee moeder Fujooah loopt, staat alle informatie. Terwijl hij in eerste instantie alleen wartaal sprak, werd het met de tijd veel erger. Van vuil opruimen, tot het regelen van het verkeer, liep Stephen op een gegeven moment ook weg van huis.

20628899_10159072525595632_1912364354_o

IN HET HELE proces merkt moeder Fujooah iets bijzonders op. "Het is alsof dat ding wil dat hij doodgaat." Het ergste is natuurlijk het beklimmen van de elektriciteitsmast. "Ik heb gehuild als een kleine jongen toen ik de beelden op Facebook zag", biecht Castillon op. Het laatste wat de familie en vrienden voor Stephen wensen, is de dood. Het engste vindt de moeder toch de momenten dat Stephen onbeschrijfelijk verandert. Met groot wordende ogen vertelt zij hoe Stephen soms zijn hoofd bijna 180 graden naar achteren draait en enge geluiden maakt. Met haar handen geeft ze de verte aan. "Raaaarrr, raaaarrr zegt hij dan terwijl er slijm uit zijn mond komt. Precies zoals je het soms in de films ziet." Met bijna hoorbaar knikkende knieën staart zij angstig in de verte wanneer zij zich de gebeurtenissen voor de geest haalt. Ook zijn omgeving is slachtoffer van zijn agressieve gedrag. De muren in het huis zijn de stille getuigen van zijn aanvallen. In het huis laat moeder Fujooah zien hoe muren ingeslagen en ramen en shutters vernietigd zijn en zelfs het plafond het moest ontgelden. "En als hij mij aanvalt, moet ik keihard tegen hem schreeuwen. Dan roep ik zijn naam, 'Stephen, Stephen dit ben jij niet!!!' Met gebed lukt het dan om hem onder controle te krijgen. Voorzichtig laat zij weten dat zij vermoedt dat Stephen gewoon bezeten is.

Genezing

Alles staat en valt met je eigen kracht en sterke mentale gezondheid

HOEWEL HET BOVENSTAANDE bijna lijkt op een Stephen King-verhaal, bevestigt Dorenia Babel van de wintigemeenschap okomfu fu kondre dat er soortgelijke situaties zijn. "Mensen kunnen inderdaad bezeten zijn. Met name bij het verrichten van schoonmaakwerkzaamheden bij onbekenden, zonder te weten waar die mee bezig zijn, kan je iets oppikken als je een zwakke geest hebt. Het kan van jezelf komen of van buitenaf." Ter verduidelijking benadrukt Babel dat deze praktijken niet behoren tot de winticultuur. Deze cultuur is puur en gaat slechts uit van de kracht van de ikpersoon. De cultuur kan wel helpen bij genezing. In het dagelijkse leven helpt Babel mensen die volgens de westerse geneeskunde niet genezen kunnen worden. "Alles staat en valt met je eigen kracht en sterke mentale gezondheid. In het wintigeloof is het versterken van je ziel de rode draad."

Babel is niet bekend met het specifieke geval van Stephen, maar benadrukt dat als men tot een oplossing wil komen er diepgaande onderzoekingen gedaan moeten worden naar de oorsprong van zijn gedrag. Maar bezochte bonuman, pandit en priesters hebben niets voor hem kunnen doen. "Op 5 december 2016 ben ik nog bij iemand te Bersaba geweest. SRD 6.000 wilde die persoon. Ik had maar SRD 3.000." Van hulp is toen niets terechtgekomen. Volgens sommigen zou een bakru op hem zijn gezet. Hoeveel de bezoeken aan verschillende geneesheren totaal gekost hebben, weet de moeder niet meer.De kerk waar Stephen en zijn moeder aan verbonden zijn, beaamden dat het niet om een normale zaak gaat. "Maar ze kunnen niets anders doen dan te bidden voor hem." Zelf gaat Stephen, als hij geen aanval heeft, ook naar de kerk. De familie heeft zelf onderzoek gedaan of zoiets dergelijks al eerder is voorgekomen in de familie. Maar naar het huis waar Stephen moest schoonmaken is Fujooah nooit geweest. "Mijn moedergevoel zegt mij dat het daar is gebeurd. Maar bewijzen heb ik niet en die stap had ik al veel eerder moeten zetten. Ik heb vernomen dat de eigenaar inmiddels is overleden."

Hoopvol

Zijn moeder hoopt dat deze stroomstoot hem ook genezen heeft van de hebi

20629051_10159072455910632_437889414_o

DE MAAND WAARIN Stephen werd geraakt door de stroomstoot is het precies elf jaar geleden dat hij voor het laatst volledig 'zichzelf' was. Zijn moeder hoopt dat deze stroomstoot hem ook genezen heeft van de hebi. Bij de heldere momenten van Stephen ziet zij een kind dat gevangen zit en niemand die er iets aan kan doen. "Dan komt hij huilend naar me toe en vraagt me waarom mensen hem uitschelden en stenen naar hem gooien. 'Mama ik doe toch niemand kwaad?'" Met een hart dat zwaar is van liefde voor haar zoon, probeert Fujooah hem dan te troosten. Van de momenten dat hij niet zichzelf is, kan hij zich niets herinneren. "Het doet me daarom heel veel verdriet dat de mensen die niet weten wat zijn achtergrond is hem uitlachen, uitschelden of soms stenen naar hem gooien." Het gelach en de opmerkingen op Facebook nadat het filmpje viraal ging, kwamen keihard aan. "Mensen moeten niet zomaar conclusies trekken. Men heeft geen idee wat Stephen meemaakt." Zichzelf cijfert zij weg. "Ik moet sterk blijven voor mijn zoon. Ik bid elke dag dat God hem helpt deze situatie te overleven. En dat ik ooit erachter kom wat de oorzaak is." Als reactie op de lachende mensen in de videobeelden publiceerde Castillon op Facebook het verhaal van zijn geliefde neef. "Het is zo gemakkelijk om conclusies te trekken. Men moet zich ervan bewust zijn dat niet iedere persoon die abnormaal gedrag vertoont een zwerver, junkie, alcoholist of dief is", ergert hij zich. En ook al mocht dit wel het geval zijn, snapt hij niet dat andermans leed entertainment kan zijn voor anderen.

OP 12 AUGUSTUS viert Stephen zijn 33ste verjaardag. "Het zou een mooi cadeau zijn als deze stroomstoot dat ding uit zijn lichaam heeft verdreven", glimlacht ze plotseling met glinsterende ogen. Wat de uitkomst ook mocht zijn, vechten voor Stephens genezing zal zij samen met haar familie en vrienden altijd blijven doen. "Hij is geen koperdief en ook geen junkie…hij heeft pech gehad. Gewoon pech!" Stephen ligt nog in het ziekenhuis. Vermoedelijk heeft hij een stroomstoot van 13.000 volt door zijn lichaam gekregen. "Ik ken twee gevallen waarbij de mensen bij veel mindere voltage de stroomstoot niet overleefd hebben", vult zijn neef aan. De diepe barstwond aan het hoofd, een gescheurd scheenbeen, snijwonden aan het lichaam, tweede- en derdegraads brandwonden in het gelaat en over zijn bovenlijf, zullen waarschijnlijk weinig zichtbare gevolgen achterlaten. "Hij geneest goed", zegt Fujooah trots. "Maar het is echt een wonder dat hij leeft. God let op hem." 

Dit artikel is verschenen in onze bijlage van 5 augustus

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina