Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

Giwani Zeggen

Giwani Zeggen.jpg

Hij slaat keihard met zijn vuist op tafel. "Niemand heeft er ook maar iets van begrepen. Zelfs mijn oudtante heeft me gebeld. A vrouw aksi mi sortu franchepane-verhaal mi ben ferteri. Wie moet ik hiervoor verantwoordelijk houden?" Niemand in de kamer geeft antwoord. Iedereen is schuldig. Maanden hebben ze het kunnen voorbereiden en toch is het fout gegaan. De tekst was niet correct, de techniek haperde, maar meer nog, de inhoud was niet samenhangend en verheffend. "Wie", schreeuwt hij door de kamer. Het gaat door merg en been, maar niemand reageert. Hij staat op vanachter zijn bureau en loopt naar het raam. Dat doet hij altijd als hij een woedeuitbarsting voelt opkomen. Hij staart voor zich uit. De rivier waarop hij uitkijkt, brengt hem altijd tot rust. Iedereen blijft staan waar hij staat of zitten waar hij zit. Niemand verroert een vin. Je kan een speld horen vallen. En hoewel het een rookvrij gebouw is, steekt hij toch een sigaret op en neemt een extra diepe trek.

Hij heeft er een hekel aan. Die toespraak waarin hij moet vertellen wat zijn team gaat doen. Die saaie tekst die hij elke keer moet opdreunen. Hij kan zich niet voorstellen dat Ro en Jules het altijd zo leuk vonden. "Wat is de natuur toch mooi", mompelt hij, terwijl hij nog steeds naar de rivier kijkt. Langzaam voelt hij de boosheid zijn lichaam verlaten en plaatsmaken voor rust. Hij keert zich om, drukt de sigaret uit in de asbak op zijn bureau en gaat weer zitten. Heel rustig richt hij zich tot zijn staf. "Was dit de beste tekst waarmee jullie konden komen? Hebben jullie hier meer dan drie maanden aan gewerkt?"

Jules besluit de stoute schoenen aan te trekken. Hij had de tekst immers grotendeels geschreven en wil zich verdedigen. Om zichzelf wat moed te geven, neemt hij een stevige slok van zijn glas Whisky. "Inderdaad baas. We hebben een paar steken laten vallen. Maar het ligt niet alleen aan ons. Hebt u wel geoefend de afgelopen dagen? Ik heb u nog zo gevraagd om de tekst goed door te nemen. Of ligt het misschien aan uw bril. We hadden als team het idee dat u niet alles goed kon zien. Maar die grap over Etienne en zijn huizen was wel leuk. Iedereen moest lachen." Hij besluit dat het verstandiger is zijn mond te houden, want de baas kijkt strak voor zich uit.

"Luister. Ik ben al moe van dat gestuntel van jullie. Uiteindelijk sta ik daar en ben ik de gebeten hond. Volgend jaar doen we het helemaal anders." Hij veert op uit zijn stoel en tovert een brede grijns op zijn gezicht. "We vragen Jenny gewoon om de vergadering op een andere locatie te houden. Iets minder officieel. Misschien gewoon op het Plein in de openlucht. We nodigen het hele volk uit. En dan begint de vergadering 's avonds. Ik voel me niet op mijn gemak in die zaal. En de kledingvoorschriften hoeven ook niet zo streng. De das gaat uit. En het belangrijkste. Ik schrijf mijn tekst zelf. Dan kom ik niet voor verrassingen te staan." Hij glundert helemaal. "Ja, ik ga het zelf schrijven en leer het uit het hoofd. Die stomme prompter kan ook de prullenbak in. Mi taigi unu someni lesi k'ba, mi a no Obama." En ook geen papier! Ik kan niet met dat blaadje-blaadje ding. Gewoon uit het hoofd. Jules en Errol proberen nog tegen te stribbelen, maar ze zien in dat de baas zijn besluit vaststaat. Hij heft het glas. Keert zich weer naar het raam en geniet van het uitzicht op de rivier. Een korjaal met drie mannen gaat voorbij. En hoewel hij weet dat ze hem niet zien zwaait hij vrolijk. "Volgend jaar hebben jullie tenminste een echte reden om naar de rede te luisteren.".-.

giwani@hotmail.com